جرعه‌ای از صهبای حج صفحه 200

در این بخش، امام‌حسین (ع) به خدای سبحان عرض می‌کند: «خدایا! گرچه سراسر عالم نشانه‌های توحید است لیکن مرا به نشانه‌ها ارجاع نده؛ زیرا اگر مرا به اثار آفاقی یا انفسی ارجاع دهی تا از نشانه‌ها به صاحب‌نشان برسم راه وصول و شهودْ دور می‌شود. خودت را به من بنما؛ این نشانه‌ها توان آن ندارد که تو را به طول کامل نشان دهد. حتی سرزمین مکه و مواقف حج را که فرمودی: فِیهِ آیاتٌ بَیِّناتٌ، (1) هیچ‌یک چنان ظهوری ندارد که تو را بنمایاند.

خدایا! تو که نُورُ السَّماواتِ وَالأَرْضِ (2)

و از هر نشانه‌ای آشکارتر و به من نزدیک‌تری، چرا مرا به نشانه‌ها ارجاع می‌دهی؟ پروردگارا! کی غایب شدی تا من برای اثبات وجود تو استدلال کنم؟ استدلال، برای پی بردن از نشانه‌به غایب است. تو که خود فرمودی: أَوَلَمْ یَکْفِ بِرَبِّکَ أَنَّهُ عَلی کُلِّ شَیْ‌ءٍ شَهِیدٌ، (3) نیازی به دلیل و برهان نداری که من از آیات به تو پی ببرم. پس خودت را چنان به من بنما که بی‌واسطه و با شهود قلبی تو را ببینم».

چنین دعایی سزاست که مغز همه عبادات باشد؛ زیرا خود عبادتی صرف است که هیچ مجالی برای غیر معبود در آن نیست و جز معبود در آن طلب نمی‌شود و مقصودی جز شناخت معبود به خود معبود، در آن نیست!

این دعا برهان صدیقین را به حکمای متألّه اسلامی تعلیم داد و عرفا را نیز به شهود تشویق کرد و متعبدان را هشدار داد و سالکان را بیدار کرد تا در وادی ایمنِ دوست قدم گذاشته و راهی را بپیمایند که عین هدف است؛ زیرا از خدا به خدا رسیدن یعنی از مقصد به مقصود نائل آمدن.

حضور امام‌زمان (ع) در حج‌

وجود مبارک حضرت‌بقیّه‌الله، حجه‌بن الحسن هر سال در مراسم حجّ و به‌ویژه در

1- 1 سوره آل‌عمران، آیه 97.
2- 2 سوره نور، آیه 35.
3- 3 سوره فصّلت، آیه 53.