جرعه‌ای از صهبای حج صفحه 236

زیارت، حضور مُحبّ در پیشگاه محبوب است و ابراز ارادت و محبت به پیشوایان دین، اظهار فروتنی در برابر دین و اعلام ایمان و دینداری است؛ زیرا اوّلًا، دین جز محبت نیست. (1) ثانیاً، حبّ محبوب خدا حبّ خداست و زیارت جلوه‌ای از این محبت است. افزون بر این، کسی که مظهر محبت کامل حق و حبیب او، یعنی رسول‌اکرم را دوست می‌دارد از او اطاعت می‌کند و پیروی از آن محور محبت الهی، انسان را متعالی و محبوب خدا می‌کند؛ إِنْ کُنْتُمْ تُحِبُّونَ اللَّهَ فَاتَّبِعُونِی یُحْبِبْکُمُ اللَّهُ. (2)

روایات فراوانی درباره محبت به پیامبر و عترت طاهرین (علیهم السلام) رسیده است که در اینجا دو نمونه از آنها نقل می‌شود:

1. انَس می‌گوید: مردی بادیه‌نشین از پیامبر گرامی پرسید: رستاخیز چه روزی فرا می‌رسد؟ همزمان با این پرسش هنگام نماز شد. حضرت‌رسول پس از نماز، آن مرد را به حضور طلبیده و فرمود: برای آن روز چه ذخیره‌ای فراهم کرده‌ای؟؛ «فَما أعْدَدْتَ لَها؟». عرض کرد: سوگند به خداوند که نماز و روزه فراوانی برای قیامت ذخیره نکرده‌ام، ولی خدا و پیامبرش را دوست می‌دارم. آنگاه پیامبراکرم فرمود: انسان با محبوب خویش محشور می‌شود؛ «الْمَرْءُ مَعَ مَنْ أحَبَّ». انَس می‌گوید: مسلمانان را پس از رهایی