جرعه‌ای از صهبای حج صفحه 244

خدای سبحان که مؤدِّب اولیای خویش است می‌فرماید: بدون اجازه وارد خانه‌های پیامبر نشوید؛ لا تَدْخُلُوا بُیُوتَ النَّبِیِّ إِلَّا أَنْ یُؤْذَنَ لَکُمْ. (1) «بیت» که در این آیه و برخی آیات دیگر آمده، تنها به معنای خانه و مسکن متعارف نیست، بلکه همان‌گونه که در کلام حضرت‌نوح (ع) نیز آمده که: رَبِّ اغْفِرْ لِی وَلِوالِدَیَّ وَلِمَنْ دَخَلَ بَیْتِیَ مُؤْمِناً، (2) گاهی مرادْ بیت نبوت و ولایت و مانند آن است. از سوی دیگر، مصداق «بیوت» که در آیه شریفه فِی بُیُوتٍ أَذِنَ اللَّهُ أَنْ تُرْفَعَ (3)

آمده است تنها مساجد و مانند آن نیست، بلکه مشاهد معصومین (علیهم السلام) و نیز به قرینه مطلب فوق، مقام رسالت و ولایت و امامت از مصادیق آن است.

مؤید مطلب مزبور، حدیثی است که در آن قُتاده می‌گوید: به امام‌باقر (ع) عرض کردم: من با دانشمندان بسیاری ملاقات داشته‌ام لیکن ابَّهَتْ و جلالی که اکنون از شما در من اثر کرده است در حضور هیچ‌یک از آنان احساس نکرده‌ام. امام‌باقر (ع) فرمود: تو در پیشگاه بیتی نشسته‌ای که خداوند آن را رفیع می‌داند؛ «أنْتَ بَیْنَ یَدَی بُیُوتٍ أذِنَ الله أن تُرْفَعَ ویُذکَرَ فیها اسْمُهُ ...». (4) مقام رسالت، ولایت و امامت، بیت رفیع حق است.

1- 1 سوره احزاب، آیه 53.
2- 2 سوره نوح، آیه 28.
3- 3 سوره نور، آیه 36.
4- 4 کافی، ج 6، ص 256.