جرعه‌ای از صهبای حج صفحه 25

خویش تپیده است.؛ «السَّاجِدُ بِمَکَّهَ کَالْمُتَشَحِّطِ بِدَمِهِ فِی سَبِیلِ اللَّهِ» (1) و یک‌بار تسبیح حق در مکه برابر است با خَراج عراقین که در راه خدا انفاق شود؛ «تَسْبِیحَهٌ بِمَکَّهَ أَفْضَلُ مِنْ خَرَاجِ الْعِرَاقَیْنِ یُنْفَقُ فِی سَبِیلِ اللَّهِ» (2) و کسی که قرآن را در مکه ختم کند نمیرد تا رسول خدا و جایگاه خویش را در بهشت ببیند؛ «وَقَالَ مَنْ خَتَمَ الْقُرْآنَ بِمَکَّهَ لَمْ یَمُتْ حَتَّی یَرَی رَسُولَ اللَّهِ (ع) وَیَرَی مَنْزِلَهُ مِنَ الْجَنَّهِ» (3) و نگاه عاشقانه به کعبه خطاها را کاملًا نابود می‌کند؛ «النَّظَرُ إِلَی الْکَعْبَهِ حُبّاً لَهَا یَهْدِمُ الْخَطَایَا هَدْماً». (4)

درخواست توفیق ادراک حج در دعاهای ماه مبارک مرضان چنان چشمگیر است که شاید بتوان گفت: خداوند سبحان می‌خواهد با زمینه‌سازی مناسب، ضیافت خود را طیّ این چند ماه و به‌ویژه در دهه نخست ذی‌حجه تتمیم کند. بنابراین، آغاز ضیافت الهی، ماه مبارک مرضان و پایان آن ذی‌حجه و موسم انجام مناسک حج است.

حج، ضیافت خداوند است و حج‌گزاردن، همانند روزه‌داران، مهمان خدای رحمان‌اند. چنان‌که امام‌صادق (ع) فرمود: حج‌گزار و معتمر تا آنگاه که به دیار خود باز گردند مهمان خدایند؛ «إِنَّ ضَیْفَ اللَّهِ عَزَّ وَجَلَّ رَجُلٌ حَجَّ وَاعْتَمَرَ فَهُوَ ضَیْفُ اللَّهِ حَتَّی یَرْجِعَ إِلَی مَنْزِلِهِ». (5) امیرمؤمنان (ع) نیز در ذیل پاسخ این پرسش که چرا روزه در ایام تشریق (6) حرام شد؟ فرمود: چون حج‌گزاران، زائران خدا و در ضیافت اویند و برای میزبان نیکو نیست که مهمانان وی روزه داشته باشند؛ «لِأَنَّ الْقَوْمَ زُوَّارُ اللَّهِ وَهُمْ فِی ضِیَافَتِهِ وَلَا یَجْمُلُ بِمُضِیفٍ أَنْ یُصَوِّمَ أَضْیَافَهُ». (7) این ضیافت چند ماهه، دو مرحله دارد: نخست مهماندار به

1- 1 وسائل‌الشیعه، ج 9، ص 382- 383.
2- 2 همان.
3- 3 همان، ص 340.
4- 4 همان، ص 365.
5- 5 همان، ج 10، ص 458.
6- 6 روزهای یازدهم، دوازدهم و سیزدهم ذی‌حجه را ایام تشریق کویند. در این ایام روزه بر حاضران در سرزمین منا حرام است.
7- 7 وسائل‌الشیعه، ج 8، ص 159- 160.