جرعه‌ای از صهبای حج صفحه 35

حج بدون «ولایت» و آهنگ کعبه بدون «امامت» و حضور در عرفات بدون «معرفت امام» و قربانی در منا بدون «فداکاری در راه امامت» و رمی‌جمره بدون «طرد شیطان استکبار درونی و بیرونی» و سعی بین صفا و مروه بدون «کوشش» در شناخت و اطاعت امام» بی‌حاصل بوده، سودی نخواهد داشت؛ زیرا گرچه یکی از مبانی اسلامْ حج است لیکن هیچ‌یک از نماز و زکات و روزه و حج همانند ولایت، رکن استوار اسلام نیست و هیچ دعوتی از طرف خداوند به اندازه دعوت به ولایت و امامت نیست؛ «وَلَمْ یُنادَ بِشی‌ءٍ کَما نُودِیَ بِالْولایهِ». (1)

منشأ حرمت و عزت کعبه‌

از جمله اموری که برهان عقلی بر آن اقامه شده، ضرورت منتهی شدن هر بالعرض به بالذّات است. براساس این صال که برهان و قرآن بر آن توافق دارند، همان‌گونه که همه عزت‌ها به تصریح قرآن به عزّت خدا منتهی می‌شود؛ لِلَّهِ الْعِزَّهُ وَلِرَسُولِهِ وَلِلْمُؤْمِنِینَ (2)

، لِلَّهِ الْعِزَّهُ جَمِیعاً (3)

هر حرمت و عزّتی که برای کعبه است باید به حرمت و عزّت حقّ منتهی شود؛ آن‌گونه که اگر امیر دایر شود بین تخریب کعبه یا هدم حق، باید کعبه را قربانی و فدای حق کرد.

1- 1 کافی، ج 2، ص 18.
2- 2 سوره منافقون، آیه 8.
3- 3 سوره فاطر، آیه 10.