جرعه‌ای از صهبای حج صفحه 38

جایی که «ابوغُبشان» کلیددار کعبه، سرقفلی تولیت کعبه را در شب‌نشینی مستانه طائف به دو مشک شراب می‌فروشد (1) و سرپرستی کعبه بین مستان، با بهای شرابِ سرمستنان طائف خرید و فروش می‌شود.

2. حضرت سجاد (ع) در مسجد جامع دمشق بعد از حمد و ثنای الهی و درود بر پیامبر گرامی اسلام در خلال معرفی خود و دیگر وارثان به حق پیام‌آوران الهی فرمود: «... أنَا بْنُ مَکّهَ ومِنی، أنَا بْنُ زمزم وَالصفا». (2)

واژه «ابن» و مانند آن در عربی، از وابستگی شدید و پیوستگی مداوم حکایت دارد. انسان کامل، که هم اصل و مایه حرمت مراکز عبادی است و هم فرزند و وارث آنها معرفی شده، در طلیعه امر به مراکز عبادی مراجعه و طبق احکام آنها عمل می‌کند و همان‌ها را شعار رسمی موحدان قرار می‌دهد و به سوی آنها ترغیب می‌کند و از اعراض از آنها یا اعتراض بر آنها یا معاضه با آنها ترهیب می‌کند و در نتیجه حافظ مآثر و نگهبان آثار آنها می‌شود. انبیا و اولیای الهی (علیهم السلام) نسبت به مناسک عبادی حج این چنین‌اند. به تعبیر دیگر، به لحاظ بعضی از نشآت وجودی فرزند مواقف عبادی‌اند و به جهت برخی نشآت دیگر فرمانروا و اصل و مصدر آنها محسوب می‌شوند.

معنای کلام نورانی حضرت امام زین‌العابدین (ع) این است که فرزند راستین «مکّه» کسی است که پاسدار روح قبله و مرزبان جان مطاف باشد. فرزند واقعی «منا» کسی است که برای حفظ ره‌اورد وحی از ایثار و نثار خون دریغ نکند و با فداکاری و قربانی دادن، پیوند خود را با سرزمین قربانی محکم کند. مولود واقعی «زمزم» کسی است که با نثار بهترین و شایسته‌ترین خون به پای نهال اسلام آن را بارور کند. همچنین فرزند راستین «صفا» کسی است که در حرمِ قلب او هیچ رجس و رجزی راه نداشته باشد و بر اساس آیه تطهیر (3) از هر رجسی منزّه و از هر تیرگی و آلودگی پاک باشد.

1- 1 المیزان، ج 3، ص 362.
2- 2 بحار، ج 45، ص 138.
3- 3 سوره احزاب، آیه 33.