جرعه‌ای از صهبای حج صفحه 62

حَتَّی یُقاتِلُوکُمْ فِیهِ.(1)

تأکید بر محدودیت‌ها و حرمت گسترده و امنیت فراگیر حرم و حال احرام، و مصونیت همه‌جانبه در چهار ماه حرام، اعم از اینکه حج و عمره باشد یا نه، و در ماه‌هایی که مسافران عازم حج هستند- که در گذشته، گاه سفر حج یازده ماه طول می‌کشید- بهترین راه برای تربیت مردم و برقراری امنیت است.

شایان توجه اینکه، گرچه نعمت امنیت، بسیار پرارج است لیکن این همه اصرار برای برقراری آن، صاحب‌نظر هوشیار را متوجه می‌کند که در آن منطقه باید کاری صورت پذیرد که بدون احساس آرامش میسر نیست و اگر آن کار تنها نیایش و زیارت و طواف و مانند آن بود و هیچ‌گونه اظهار انزجار از تبهکاران و متجاوزان مطرح نبود، آنها نیز مزاحمتی ایجاد نمی‌کردند و چنان تأکیدهایی درباره امنیت، لغو می‌نمود.

تذکر: بخش دیگری از بحث امنیت تشریعی، در ادامه همین فصل، در مبحث «ویژگی‌های فقهی حرم» خواهد آمد.

ساحت امن ولایت معصومان (علیهم السلام)

به استناد بعضی از روایات، و با توجه به مباحثی که در فصل پنجم از بخش اول کتاب گذشت، آیه شریفه وَمَنْ دَخَلَهُ کانَ آمِناً (2)

به این معناست که هرکس به حوزه اعتقاد و التزام به ولایت و امامت داخل شود در امان است. برپایه این‌گونه روایات، اطلاق آیه شریفه یاد شده مراد نیست؛ زیرا گاه ممکن است ملحدان و صاحبان عقاید باطل نیز به درون کعبه روند، در حالی که اینان در امان نیستند، بلکه آن‌گونه که امام صادق (ع) فرمود: مراد کسانی هستند که هم به حق امامان معصوم (علیهم السلام) عارف باشند و هم جایگاه والای کعبه را بشناسند. چنین افرادی اگر داخل کعبه شوند از گناهان خود پاک شده و دنیا و آخرت آنان کفایت خواهد شد؛ «مَنْ دَخَلَهُ وَهُوَ عارِفٌ بِحَقِّنا کَما هُوَ عارِفٌ لَهُ خَرَجَ مِنْ ذُنُوبِهِ وکُفِیَ