جرعه‌ای از صهبای حج صفحه 65

الظَّالِمِینَ. (1)

به مقتضای فَمَنِ اعْتَدی عَلَیْکُمْ فَاعْتَدُوا عَلَیْهِ بِمِثْلِ مَا اعْتَدی عَلَیْکُمْ اعدام قاتل، واجب و اهانت وی حرام است لیکن در اینجا اهانت او راجح است؛ زیرا او حرمت‌ها و مقدسات را نادیده گرفت و گرامی نداشت، پس نباید او را محترم شمرد.

کعبه، به منزله حیثیّت مسلمانان است، از این‌رو همه موظف‌اند حرمت آن را حفظ کنند. حرمت کعبه چنان مایه حرمت حَرم شد که فقها از سکونت در حرم پروا داشتند! زیرا در ارتاک هرگونه گناهی در آنجا، حتی در زدن خدمتگزارْ احتمال «الحاد» می‌دادند و در نتیجه خطر تعذیب الهی را پیش‌بینی می‌کردند، که وَمَنْ یُرِدْ فِیهِ بِإِلْحادٍ بِظُلْمٍ نُذِقْهُ مِنْ عَذابٍ أَلِیمٍ (2)

و این نه به معنای کراهت زندگی در آن مکان مقدس، بلکه به معنای هراس از رعایت نکردن حقوق آن حَرم والای الهی است.

***

فصل سوم: مکه‌

الگوی مدینه فاضله‌