حج 25 صفحه 154

کاری بکنی، کم کرده‌ای. ما در کاروان ویژه سعی می‌کنیم از تمام امکانات برای رفاه این عزیزان استفاده کنیم.

وقتی می‌گویم کاروان ویژه مبادا فکر کنید آنها مجانی به این سفر آمده‌اند؛ آنها مثل بقیه زوار پول داده‌اند، به همان اندازه، حتی پول گوسفندهای قربانی را هم داده‌اند.

قبول کنید قشری که ما افتخار سرویس دهی به آنها را داریم خیلی مظلوم است.

فردا به سمت مکه حرکت می‌کنی. سه مینی بوس بدون صندلی داریم، پنج اتوبوس معمولی و دو آمبولانس که جانبازان تحت درمان را با آن می‌بریم.

وقتی از هاشمی می‌پرسیم: «چرا جانبازانی که از سراسر کشور در این کاروان حضور دارند اجبارا باید به تهران بیایند؟» پاسخ قانع کننده‌ای می‌دهد:

سهمیه حج برای جانبازان محفوظ است و خودشان هستند که کاروان ویژه را انتخاب می‌کنند. آنها با این سهمیه می‌توانند کاروان شهر خودشان را انتخاب کنند ولی به کاروان ویژه می‌آیند و حرکت با این کاروان هم از تهران است.

به او می‌گوییم بعضی از جانبازان دوست دارند در برگشت مستقیماً به شهرهای خود بروند که می‌گوید:

آقای زرهانی قول داده این خواسته را پیگیری کند، ولی خیلی سخت است؛ چون باید گذرنامه جانبازان را پس بگیرند و به کاروان استانهای مربوطه‌شان بسپارند تا جا برای آنها رزرو کنند. این کار دوندگی زیادی دارد. نمی‌گویم ناممکن، ولی خیلی سخت است. البته اگر با ما به تهران برگردند نماینده بنیاد مستضعفان و جانبازان در فرودگاه بلیت شهرهایشان را در اختیارشان می‌گذارد.

19 نفر از مدیر و روحانی گرفته تا پزشک و ویلچرساز و خادمان دیگر، وظیفه سرویس دهی به جانبازان را بر عهده دارند که تعداد زیادی از خادمها به اعمال حج نمی‌رسند و به عمره مفرده اکتفا می‌کنند چون در روزهای اعمال باید مراقب جانبازان باشند.

از پله‌های فندق الدخیل که پایین می‌آمدم به چیزهایی که دیده و شنیده بودم فکر می‌کردم، به اتاقهای پر از ویلچر و کسانی که علیرغم مشکلات فراوان جسمی، عاشقانه به سوی بقیع و مسجد النبی پر می‌کشند. دیشب بین مسجد النبی و بقیع، موقع دعای کمیل حال این آدمهای عاشق دیدنی بود.

افزایش سهمیه زائران هیأت علمی دانشگاهها