- محمدصلی الله علیه وآله 1
- پیشگفتار 1
- اشاره 3
- 1 - ستایش الهی و گواهی به حقانیت رسالت خود 3
- 2 - اطاعت و عصیان 4
- 3 - توصیه به پارسایی 4
- 5 - اصلاح میان خود و خدا 5
- 6 - خوف از خدا 5
- 8 - آثار تقوی 6
- 7 - فوز عظیم 6
- 9 - توصیه به دست یابی به مقام رضا 6
- 11 - دشمنی با دشمنان خدا 7
- 10 - احسان پیشگی 7
- 14 - اختیار مردم در دست خدا است 8
- 13 - عاقبت اصلاح میان خود و خدا 8
- 15 - مالک واقعی 8
- نتیجه 8
- آخرین خطبه رسول خداصلی الله علیه وآله 9
- توضیح 9
- 1 - شما از ملائک برترید 10
- 2 - حمد و ثنا و توجّه به عاقبت هواپرستی 11
- 3 - کذّابین 12
- 4 - پرسش امیرمؤمنان 12
- 5 - همکاری با ظالم 13
- 6 - مذمت خوف از طاغوت 13
- 7 - نکوهش همراهی با جباران 14
- 9 - ریاکاری 14
- 8 - نکوهش احترام به دنیاداران 14
- 12 - بی اعتنایی به قرآن 15
- 11 - همسایه آزاری 15
- 10 - ظلم در حق کارگران 15
- 14 - شهوت پرستی ابلیسی 16
- 13 - زیر پا نهادن دستورات قرآن 16
- 15 - عاقبت فحشا 17
- 17 - استکبار پیشگی 18
- 19 - ظلم به زنان 19
- 18 - فخر فروشی در ازدواج 19
- 22 - نادیده گرفتن حق همسایه 20
- 21 - عدم رعایت عدالت میان همسران 20
- 26 - آخرت گرایی 21
- 25 - دنیا پرستی 21
- 24 - احترام به فقراء 21
- 29 - فرار از مال حرام 22
- 28 - مال حرام 22
- 27 - مبارزه با هوای نفس 22
- 32 - غشّ در معامله 23
- 31 - خوشگویی با نامحرمان 23
- 30 - مصافحه با زنان نامحرم 23
- 34 - واگذار شدن به خود 24
- 35 - همسر آزاری 24
- 33 - کوتاهی در دستگیری از همسایه 24
- 36 - دگر آزاری (مردم آزاری) 25
- 37 - فریب کاری 25
- 39 - همکاری با جبّاران 26
- 41 - سخن چینی 26
- 40 - غیبت از مؤمنان 26
- 42 - حلم ورزی 27
- 43 - ظلم به مستمندان 27
- 44 - حمایت از مؤمنان 27
- 45 - تهمت 28
- 46 - می گساری 28
- 47 - ربا خواری 29
- 50 - خیانت به خدمت گزار 30
- 48 - خیانت در امانت 30
- 49- شهادت ناحقّ 30
- 51 - همسر آزاری 31
- 53 - ریا کاری در قرائت قرآن 31
- 52 - بدگویی و زیراب زنی 31
- 54 - قرائت بدون عمل 32
- 55 - مال خر 32
- 59 - نکوهش از خیانت 33
- 58 - مال خر: خریداری مال دزدیده شده 33
- 57 – دغل کاری و فریب کاری 33
- 62 - پی آمد خشم خدا 34
- 61 - تحریک به سوی شهوات 34
- 65 - عمل فحشا 35
- 64 - اطعام ریاکارانه 35
- 67 - طلاق غیر اسلامی 36
- 66 - چشم چرانی 36
- 69 - امامت غیر حکیمانه 37
- 68 - امامت حکیمانه 37
- 71 - کوتاهی در وام دادن 38
- 72 - صبر در خانه 38
- 74 - اکرام به مؤمنان 39
- 73 - ناسازگاری در خانه 39
- 75 - رئیس بدون همت و خدمت 40
- 76 - حکم به ناحق 40
- 80 - یاری رسانی 41
- 79 - آشتی دادن 41
- 78 - صلح و اصلاح 41
- 81 - عیبجویی 42
- 83 - ایجاد اختلاف 42
- 82 - صله ارحام 42
- 84 - خواستگاری 43
- 85 - ایجاد اختلاف خانوادگی 43
- 86 - اختلاف افکنی 44
- 87 - کمک به نابینایان 44
- 90 - قطع رحم 45
- 88 - پرستاری 45
- 89 - کمک به بیماران 45
- 92 - مشکل گشایی 46
- 91 - وام دادن 46
- 95 - کوتاهی در قرض دادن 47
- 94 - پاداش وام اسلامی 47
- 96 - کوتاهی در برآورده شدن حاجت ارباب رجوع 48
- 97 - منّت نهادن 48
- 99 - احداث مسجد 49
- 98 - دست گیری از مستمندان 49
- 100 - أذان گفتن 50
- 102 - شرکت در نماز جماعت 52
- 101 - رفتن به سوی مسجد 52
- 103 - پیش قدم شدن برای صف اوّل نماز جماعت 53
- 104 - پناهگاه سازی و همکاری با مسافران 53
- 106 - روزه داری 54
- 105 - شفاعت نمودن 54
- 108 - کندن قبر 55
- 110 - نماز بر میّت 56
- 111 - اشک خشیّت 57
- 112 - عیادت مریض 57
- 114 - انجام حج و عمره 58
- 113 - تشیع جنازه 58
- 115 - به دوش گرفتن کارهای زائر خانه خدا 59
- 116 - مرزبانی 59
- 117 - دیدار مؤمنان 60
- 118 - قرائت خالصانه 61
- 119 - قرائت غیر خالصانه 61
- 120 - قرآن آموزی 61
- 121 - علم آموزی؛ علم و عالم 62
- 124 - بیان احکام 63
- 123 - جهاد 63
- 122 - پیمودن راه حق 63
- 125 - پاداش مناسب کردار و عاقبت بدی ها 64
- 126 - خبر از ارتحال خود 64
- 127 - درب توبه 65
- 128 - زمان توبه 65
- خطبه پیامبرصلی الله علیه وآله روز جنگ احد 68
خداوند عزّوجلّ هزار درِ شرّ را در دنیا و آخرت به روی او می بندد. و اگر نه تنها آن غیبت را رد نکند بلکه خوشش هم بیاید، گناهش به اندازه گناه کسی است که غیبت کرده است.
45 - تهمت
وَمَنْ رَمی مُحْصَناً أو مُحْصَنَهً أحْبَطَ اللَّهُ عَمَلَهُ، وَجَلَدَهُ یَوْمَ القِیامَهِ سَبْعونَ ألْفَ مَلَکٍ مِنْ بَیْنِ یَدَیْهِ وَمِنْ خَلْفِهِ وَتَنْهَشُ لَحْمَهُ حَیّاتٌ وعَقارِبُ ثُمَّ یُوْمَرُ بهِ إلی النّارِ.
و کسی که به مرد یا زن پاک دامنی تهمت بزند، خداوند عملش را از بین برده، هفتاد هزار فرشته در قیامت او را از روبرو و پشت سر تازیانه می زنند و مارها و عقرب ها گوشتش را نیش می زنند. آن گاه دستور می رسد او را به آتش جهنّم ببرید.
46 - می گساری
وَمَنْ شَرِبَ الخَمْرَ فی الدُّنْیا سَقَاهُ اللَّهُ مِنْ سَمِّ الأفاعِی، وَمِنْ سَمِّ العَقارِبِ شَرْبَهً یَتَسَاقَطُ لَحْمُ وَجْهِهِ فی الإناءِ قَبْلَ أنْ یَشْرِبَها فإذا شَرِبَها تَفَسَّخَ لَحْمُهُ وجِلْدُهُ کَالْجِیفَهِ یتأذّی بهِ أهْلُ الجَمْعِ حتّی یُؤْمَرَ بهِ إلی النّارِ، وشَارِبُها وَعاصِرُها ومُعْتَصِرُها فی النّارِ وبَایِعُها ومُبْتَاعُها وَحامِلُها والَمحْمولُ إلَیْهِ وآکِلُ ثَمَنِها سَواءٌ فی عارِها وإثْمِها، ألا وَمَنْ سَقاها یَهودِیّاً أو نَصْرانِیّاً أو صابِئِیاً أو مَنْ کانَ مِنَ النّاسِ فَعَلَیِْه کِوِزْرِ مَنْ شَرِبَها، ألا وَمَنْ باعَها أوِ اشْتَراها لِغَیْرِه لَمْ یَقْبَلِ اللَّهُ تعالی مِنْهُ صَلاهً ولا صِیاماً ولا حَجّاً ولا إعْتِماراً حتّی یَتوبَ مِنْها وإنْ ماتَ قَبْلَ أنْ یَتوبَ کانَ حَقّاً علی اللَّهِ تَعالی أنْ یَسْقِیَهُ بِکُلِّ جُرْعَهِ شَرابٍ مِنْها فی الدُّنْیا شَرْبَهً مِنْ صَدِیدِ جَهَنَّمَ. ثُمّ قالَ رسولُ اللَّه صلی الله علیه وآله ألا وإنّ اللَّهَ حَرَّمَ الخَمْرَ بِعَیْنِها والمُسْکِرَ مِنْ کُلِّ شَرابٍ، ألا وَکُلُّ مُسْکِرٍ حَرامٌ.