- محمدصلی الله علیه وآله 1
- پیشگفتار 1
- اشاره 3
- 1 - ستایش الهی و گواهی به حقانیت رسالت خود 3
- 2 - اطاعت و عصیان 4
- 3 - توصیه به پارسایی 4
- 5 - اصلاح میان خود و خدا 5
- 6 - خوف از خدا 5
- 9 - توصیه به دست یابی به مقام رضا 6
- 7 - فوز عظیم 6
- 8 - آثار تقوی 6
- 11 - دشمنی با دشمنان خدا 7
- 10 - احسان پیشگی 7
- 13 - عاقبت اصلاح میان خود و خدا 8
- 14 - اختیار مردم در دست خدا است 8
- 15 - مالک واقعی 8
- نتیجه 8
- توضیح 9
- آخرین خطبه رسول خداصلی الله علیه وآله 9
- 1 - شما از ملائک برترید 10
- 2 - حمد و ثنا و توجّه به عاقبت هواپرستی 11
- 4 - پرسش امیرمؤمنان 12
- 3 - کذّابین 12
- 5 - همکاری با ظالم 13
- 6 - مذمت خوف از طاغوت 13
- 8 - نکوهش احترام به دنیاداران 14
- 9 - ریاکاری 14
- 7 - نکوهش همراهی با جباران 14
- 12 - بی اعتنایی به قرآن 15
- 10 - ظلم در حق کارگران 15
- 11 - همسایه آزاری 15
- 14 - شهوت پرستی ابلیسی 16
- 13 - زیر پا نهادن دستورات قرآن 16
- 15 - عاقبت فحشا 17
- 17 - استکبار پیشگی 18
- 18 - فخر فروشی در ازدواج 19
- 19 - ظلم به زنان 19
- 22 - نادیده گرفتن حق همسایه 20
- 21 - عدم رعایت عدالت میان همسران 20
- 25 - دنیا پرستی 21
- 24 - احترام به فقراء 21
- 26 - آخرت گرایی 21
- 29 - فرار از مال حرام 22
- 27 - مبارزه با هوای نفس 22
- 28 - مال حرام 22
- 32 - غشّ در معامله 23
- 31 - خوشگویی با نامحرمان 23
- 30 - مصافحه با زنان نامحرم 23
- 35 - همسر آزاری 24
- 34 - واگذار شدن به خود 24
- 33 - کوتاهی در دستگیری از همسایه 24
- 36 - دگر آزاری (مردم آزاری) 25
- 37 - فریب کاری 25
- 41 - سخن چینی 26
- 40 - غیبت از مؤمنان 26
- 39 - همکاری با جبّاران 26
- 44 - حمایت از مؤمنان 27
- 42 - حلم ورزی 27
- 43 - ظلم به مستمندان 27
- 46 - می گساری 28
- 45 - تهمت 28
- 47 - ربا خواری 29
- 49- شهادت ناحقّ 30
- 50 - خیانت به خدمت گزار 30
- 48 - خیانت در امانت 30
- 53 - ریا کاری در قرائت قرآن 31
- 52 - بدگویی و زیراب زنی 31
- 51 - همسر آزاری 31
- 55 - مال خر 32
- 54 - قرائت بدون عمل 32
- 57 – دغل کاری و فریب کاری 33
- 58 - مال خر: خریداری مال دزدیده شده 33
- 59 - نکوهش از خیانت 33
- 61 - تحریک به سوی شهوات 34
- 62 - پی آمد خشم خدا 34
- 65 - عمل فحشا 35
- 64 - اطعام ریاکارانه 35
- 66 - چشم چرانی 36
- 67 - طلاق غیر اسلامی 36
- 68 - امامت حکیمانه 37
- 69 - امامت غیر حکیمانه 37
- 71 - کوتاهی در وام دادن 38
- 72 - صبر در خانه 38
- 74 - اکرام به مؤمنان 39
- 73 - ناسازگاری در خانه 39
- 76 - حکم به ناحق 40
- 75 - رئیس بدون همت و خدمت 40
- 79 - آشتی دادن 41
- 78 - صلح و اصلاح 41
- 80 - یاری رسانی 41
- 81 - عیبجویی 42
- 82 - صله ارحام 42
- 83 - ایجاد اختلاف 42
- 85 - ایجاد اختلاف خانوادگی 43
- 84 - خواستگاری 43
- 87 - کمک به نابینایان 44
- 86 - اختلاف افکنی 44
- 90 - قطع رحم 45
- 89 - کمک به بیماران 45
- 88 - پرستاری 45
- 92 - مشکل گشایی 46
- 91 - وام دادن 46
- 94 - پاداش وام اسلامی 47
- 95 - کوتاهی در قرض دادن 47
- 96 - کوتاهی در برآورده شدن حاجت ارباب رجوع 48
- 97 - منّت نهادن 48
- 98 - دست گیری از مستمندان 49
- 99 - احداث مسجد 49
- 100 - أذان گفتن 50
- 102 - شرکت در نماز جماعت 52
- 101 - رفتن به سوی مسجد 52
- 104 - پناهگاه سازی و همکاری با مسافران 53
- 103 - پیش قدم شدن برای صف اوّل نماز جماعت 53
- 105 - شفاعت نمودن 54
- 106 - روزه داری 54
- 108 - کندن قبر 55
- 110 - نماز بر میّت 56
- 112 - عیادت مریض 57
- 111 - اشک خشیّت 57
- 114 - انجام حج و عمره 58
- 113 - تشیع جنازه 58
- 116 - مرزبانی 59
- 115 - به دوش گرفتن کارهای زائر خانه خدا 59
- 117 - دیدار مؤمنان 60
- 120 - قرآن آموزی 61
- 119 - قرائت غیر خالصانه 61
- 118 - قرائت خالصانه 61
- 121 - علم آموزی؛ علم و عالم 62
- 124 - بیان احکام 63
- 122 - پیمودن راه حق 63
- 123 - جهاد 63
- 126 - خبر از ارتحال خود 64
- 125 - پاداش مناسب کردار و عاقبت بدی ها 64
- 128 - زمان توبه 65
- 127 - درب توبه 65
- خطبه پیامبرصلی الله علیه وآله روز جنگ احد 68
الجَنَّهِ أعْظَمُ ثَواباً مِنْهُ وَلا أعْظَمُ مَنْزِلَهً مِنْهُ وَلَمْ یَکُنْ فی الجَنَّهِ مَنْزِلَهٌ وَلا دَرَجَهٌ رَفِیعَهٌ وَلا نَفِیسَهٌ الاّ کانَ لَهُ فِیها أوْفَرَ النَّصِیبِ وأشْرَفُ المَنازِلِ.
و کسی که برای رسیدن به پاداش خداوند قرآن بیاموزد، در علم تواضع نماید و به بندگان خدا بیاموزد، ثواب هیچ کسی در بهشت بیش تر از او نبوده و مقام کسی نیز بالاتر از او نخواهد بود در بهشت، منزل و درجه بالا و باارزشی نیست مگر این که او کامل ترین بهره ها و بهترین منازل را در آن خواهد داشت.
121 - علم آموزی؛ علم و عالم
ألَا وإنَّ العِلمَ خَیْرٌ مِنَ العِمل وَمِلاکُ الدِّینِ الوَرَعُ، ألَا وأنَّ العالِمَ مَنْ یَعْمَلُ بالعِلْمِ وإنْ کانَ قَلِیلَ العَمَلِ، ألَا وَلَا تُحَقِّرِنَّ شَیْئاً وَإنْ صَغُرَ فی أعْیُنِکُمْ فَإنَّهُ لَا صَغِیرهَ بِصَغِیرَهٍ مَعَ اصرار و لا بکیره مع الاسْتِغْفارِ، ألَا وإنَّ اللَّهَ عزّوَجَلّ سَائِلُکُمْ عَنْ أعْمالِکُمْ حتّی مَسِّ أحَدِکُمْ ثَوْبَ أخِیهِ بِإصْبَعِهِ، فَاعْلَمُوا عِبادَ اللَّهِ أنَّ العَبْدَ یُبْعَثُ یَوْمَ القِیامَهِ علی مَا ماتَ، وَقَدْ خَلَقَ اللَّهُ عزَّ وجَلَّ الجَنَّهَ والنّارَ فَمَنِ اخْتارَ النّارَ علی الجَنَّهِ انْقَلَبَ بِالخَیْبَهِ.
و بدانید که بی شک علم بهتر از عمل است و ملاک دین، ورع (پرهیز از محرّمات و شبهات) می باشد. و بدانید که بدون شک عالم کسی است که به علم خود عمل کند، گرچه عملش کم باشد. و مبادا گناهی را کوچک شمارید، گرچه به نظر شما کوچک باشد. زیرا بدون تردید هیچ گناه کوچکی با تکرار آن کوچک نبوده و هیچ گناه بزرگی با استغفار، بزرگ نمی باشد. بدانید که بدون شک خداوند عزّوجلّ از همه اعمال شما