سرزمین یادها و نشانه‌ها صفحه 140

ص: 149

نظر دیگری را بپذیرند. فرشته وحی بر آن حضرت نازل شد و فرمود:

فَمَنْ حَاجَّکَ فِیهِ مِنْ بَعْدِ مَا جَاءَکَ مِنْ الْعِلْمِ فَقُلْ تَعَالَوْا نَدْعُ أَبْنَاءَنَا وَأَبْنَاءَکُمْ وَنِسَاءَنَا وَنِسَاءَکُمْ وَأَنْفُسَنَا وَأَنْفُسَکُمْ ثُمَّ نَبْتَهِلْ فَنَجْعَلْ لَعْنَةَ اللَّهِ عَلَی الْکَاذِبِینَ (1).

بنابراین شد که در موعد معینی، در خارج از شهر (محدوده فعلی مسجد مباهله) به مباهله بروند. سران نجران از قبل گفته بودند اگر دیدید پیامبر با ساز و برگ نظامی به میدان آمد بدانید وی به نبوت خود اعتماد ندارد، ولی اگر بدون تشریفات آمد بدانید پیامبر واقعی است در این صورت حاضر به مباهله نشوید.

مسیحیان ناگهان دیدند که پیامبر صلی الله علیه و آله همراه حضرت علی و فاطمه در حالی که حسین را در آغوش و دست حسن را در دست داشت، گام به میدان مباهله نهاد و به آنها فرمود:

هر گاه من دعا کردم شما آمین بگویید.

در آن لحظه اسقف نجران گفت: من چهره‌هایی را می‌بینم که هرگاه دست به دعا بردارند تا بزرگترین کوه ها از

1- آل عمران: 61