سفر نامه میرزا داوود وزیر وظایف صفحه 119

ص: 132

حِجر

حجر را با سنگ‌های ملّون و سیاه و قرمز به طرز خوش نقاشی کرده‌اند، بعضی را محرابی و بعضی را ترنجی، در زیر محراب تخته سنگ سیاهی مفروش است و از این سنگ‌های سیاه غیر معدنی، به جهت جواز صلاة اهل تشیع، «مرحوم حاجی سید محمد باقر حجةالاسلام»، تک تک در همه مطاف فرش کرده است، و باقی مطاف از سنگ‌های مرمر خیلی با صفا مفروش است.

مقام ابراهیم‌

«مقام حضرت ابراهیم» بین «رکن حجر [الاسود]» و «رکن شامی»، به فاصله بیست و شش ذراع چیزی کم- که مطاف شرعی همین فاصله است- واقع گردیده تمام این شش ذرع در سه ذرع، جائی است. (1) نصف آن اطاقی است که «مطوفین مکه»، آنجا را قبر و مدفن «حضرت خلیل الرحمن» به خرج داده، و برای مردم زیارت «حضرت ابراهیم» می‌خوانند!

لیکن صحیح این است که سنگی که در هنگام بناء خانه، «حضرت خلیل الرحمن» بر او می‌ایستاده است و آثار اقدام آن بزرگوار در او می‌باشد، در اینجا است، روی او مثل صندوق پوش، چیزی گذارده‌اند و پوشانیده‌اند، از ماهوت و مفتول دوزی، در او هم قفل بزرگی زده‌اند و حلقه‌ای از نقره دارد، مردم عوام دست‌های خود را میان آن حلقه می‌کنند و تبرک می‌جویند.

نصف دیگر آن سه ذرع در سه ذرع می‌باشد، جائی است که باید نماز طواف واجب را در آنجا همه مردم بکنند، میان «مقام» سه قطعه سنگ سیاه «مرحوم حجةالاسلام» در عرض فرش کرده‌اند، و یک قطعه هم در سر این سه قطعه انداخته‌اند، که تقریباً تمام این صحن به همین سنگها فرش شده است، مگر کمی از پایین که با سنگ مرمر مفروش است، دو ستون سنگی هم در دسته این بناء واقع است، تقریباً سه ذرع هم ارتفاع این