سفر نامه میرزا داوود وزیر وظایف صفحه 120

ص: 133

خانه است، سقف هم از چوب است دور آن هم از تخته است، بالای آن هم قبه‌ای دارد و تخته‌ها رنگ فیروزه‌ای دارد، دور مطاف سی و یک ستون دارد و سی و یک دهنه است، که هر دهنه پنج ذرع کمترک می‌شود، بالای آنها با قنطوره (1)به هم وصل است، هر دهنه هم هفت قندیل (2) بلور که در هر یک، یک گیلاس بلور است و با روغن زیت افروخته می‌شود، و در ساعت دو نیم، چهار آن خاموش می‌شود سه عدد تا به صبح افروخته است.

مصلای شافعی‌

مصلای «امام شافعی» در «مقام» است، مصلای «حنفی» پشت مطاف، بین «رکن شامی» و «رکن عراقی» واقع است، و از همه مصلاها بزرگتر است، و دوازده ذرع طول و هشت ذرع عرض دارد، و طول سه دهنه و طاق در عرض دو دهنه دارد، بالای او هم اطاقی است که مکبّرین در آنجا اقامه و تکبیر می‌گویند، اول وقت «امام حنفی» نماز می‌کند، ولی در این مصلا نمی‌ایستاد، در پای خانه نزدیک به دم در خانه، گودی است که دو ذرع و نیم طول، و یک ذرع بیشترک عرض دارد، نیم ذرع هم، بلکه سه چهارک گود است، می‌گویند جائی است که گچ برای بنای خانه می‌ساخته‌اند، و تحقیق این است که سنگی که در مقام گذارده‌اند، که شرح آن را نوشته‌ام در این جا بوده است.

مصلای حنفی‌

«امام حنفی» اغلب در مصلای خود، و گاهی در این گودی، و گاهی در کنار آن می‌ایستد، خیلی جمعیت هم به او اقتدا می‌کنند، گاهی تمام خانه یعنی مسجد پر می‌شد، گاهی هم هر کس در هر جای مسجد که بود، حتی از کفش کن‌ها همان جا صفی بسته و اقتدا می‌کردند، اتصال را در صفوف شرط نمی‌دانستند، بعد از او «امام شافعی»، در «مقام» می‌ایستد، جمعیت او هم اگر چه نسبت به حنفی کمتر است، بهتر از دو مذهب دیگر