سفر نامه میرزا داوود وزیر وظایف صفحه 138

ص: 151

حرکت با حمل شام‌

مال از «حاجی جاسم» عرب جده‌ای دو جفت کجاوه و یک سرنشین گرفته بودم تا «کربلای معلی» به یک صد و هشت لیره، با «حمل شام» حرکت کردیم او هم از «عبود شیخ عقیل» که هم حمله‌دار و هم رئیس نظام سواره اردو بود مال گرفته بود، چادر ما را جای خیلی بدی زده بودند، زمین کنه شتری داشت، و قدری با «حاجی جاسم» اوقات تلخی کردم، معلوم شد همه این دره این قسم است و اینجا در این مدت یک ماه، همه سال مناح شترشاهی است، تا به صبح نخوابیدم، صبحی اول آفتاب قافله حرکت کرد، قریب چهار پنج هزار پیاده «مغربی» و «یمنی»، همراه قافله حرکت کرده بود که بیاید در جای عمره‌گاه، که عمره مفرده را در آنجا می‌بندند و سر راه است، «عبدالرحمن پاشا» که امیر حمل است، سرباز را واداشت که پیاده را برگردانید و چه قدر خوب کاری کرد، قریب پانصد نفر بهر قسم بود در منزل بعد ملحق شدند و تا «مدینه منوره»، تمام حاج از دست اینها از عمر خود به تنگ آمده بودند، منزل اول «وادی فاطمه» بود، ساعت هفت از دسته گذشته وارد منزل شدیم، چون خیلی داد و بیداد کرده بودم، چادر ما را جای خوبی زده بودند، هوا هم خیلی گرم شد، این وادی دهی دارد و قناتی، که تقریباً سه سنگ آب دارد، نخلستان و زراعت دارد، هندوانه بسیاری داشت، خریده و خوردیم، طرف عصر هوا بهتر شد، رفتم چادر «جناب آقای وکیل‌الدوله»، قدری صحبت کردیم، شرحی هم ایشان از تعدیات قنسول به حاج ملتفت شده و مذکور می‌داشت، شب را شامی خورده و خوابیدیم، ساعت هشت بود که آمده و چادرها را برچیدند، ساعت نه سوار شدیم، اول مغرب روز بعد رسیدیم به «بئر تفله»، پانزده ساعت راه بود، یک ساعت اول ظهر توقف برای نهار و نماز کرد، چهارده ساعت حرکت کردیم، هوا هم خیلی گرم بود، چهل شتر امروز در قافله مردو تلف شد، تفصیل «بئر تفله» را در تواریخ نیافتم، «لسان الملک» از «بئر عسل» می‌نویسد: که به جهت آب دهان مبارک شیرین شد، لیکن می‌نویسد در خارج شهر «مکه» است و این پانزده فرسخ دور است، نمی‌توان گفت او است.

در «بحارالانوار»، در جلد ششم در «باب جوامع معجزاته» که «پیغمبر» از بعضی از اسفار مراجعت می‌فرمود، قومی سر راه گرفته، خدمتش معروض داشتند که چاهی داریم