سفر نامه میرزا داوود وزیر وظایف صفحه 177

ص: 190

در مدفن «حضرت صدیقه صغری» (1) و کیفیت تشریف فرمائی ایشان به «شام» اختلاف است، روایت مشهور بین عوام، که اسیری دوباره باشد، مسلماً دروغ است، اما در اینکه مدفن آن مخدره است، محل شبهه است، در «مصر» هم حرمی به اسم این مخدره معروف هست، ولی در هیچ یک از تواریخ معتبر، بودن آن مخدره را در «شام» ننوشته‌اند، و لیکن از اینکه وفات او را در «مدینه منوره» هم تصریح نکرده‌اند، می‌توان گفت که در «شام» مدفون است، و در اینکه «عبداللَّه بن جعفر»، شوهر آن مخدره، اغلب اوقات برای اخذ عطایای خود به «شام» می‌آمده است، شبهه نیست، و شاید سفری هم آن مخدره را با خود آورده، و در آن سفر به جوار رحمت «حضرت احدیت» انتقال یافته است، اگر چه هیچ کس از اهل سیر و تواریخ مسافرت آن مخدره رابه «شام» ننوشته‌اند (2)، «واللَّه العالم بحقایق الامور».

روز اربعین را رفتم به زیارت، روضه‌خوانی خواستم، روضه خواند، جمعیت زیادی هم از حاج و از اهل تشیع «شام» آمده بودند، اغلب هم شب را بیتوته کرده بودند، خداوند انشااللَّه دوباره روزی فرماید، که از آن مرحله من دل نگران هستم.

مزار محی الدین عربی‌

باز دیگری مزار «محی الدین عربی» است، که در صالحیه در دامن کوه واقع است، بازارچه خیلی آباد دارد، مسجدی اگر چه کوچکتر است، اما خیلی مزین و خوش ساخت، تمام فرش و ستونها و دیوارها از سنگ‌های مرمر الوان، صحن پنج طاق، هر طاقی شش ذرع، شبستانی دارد سه طاق، که دو ستون دارد، منبری خیلی خوشگل از سنگ، ده پله، دو محراب دارد، چهار شمع موم کلفت بزرگ، سه چهار چراغ بلور قیمتی بسیار مزین، فرش‌های قالی خوب، از طرف قبله در دارد، که نهر بزرگی آب از او می‌گذرد، درخت‌های نارنج بسیار و سایر اشجار، خیلی مسجد باصفای خوبی است، در گوشه شرقی سردابی است که هفت پله می‌خورد، سردابی مستطیل، دیوارهای آن