سفر نامه میرزا داوود وزیر وظایف صفحه 181

ص: 194

نامه به پاشا

فردا «میرزا اسد اللَّه خان» را فرستادم، سلام رسانیده و گفته بود تفنگ را من به والی با سایر تفنگ‌ها داده‌ام، فلانی قیمت او را معین کند بدهم، حقیر کاغذ ذیل را به او نوشته دادم بردند:

جُعِلْتُ فداکَ انْتَ مَن لانَّد لَهْ عَلی کَرَمٍ بَل انتَ مَن نستدّ لَه، سیّدی ظَنَنْتُکَ مِمَّن لایُخَیِّبُ سائِلَهُ، و لایَرُدّ نائِلَهُ، فاخترتُکَ لحاجتی و أخلقْتُ عندک دِیباجَتی، فَتَلَقَّیْتَنی بالقبول، کما کان منکَ المأمول. فلمّا رَجَعَ الخادمُ، قال: سیدی صار نادم، فأجْبَبْتُ أنْ أعرفَ ذا لماذا؟ و ما بَدا ممّا عدی؟ و الحالُ أنّک خبیرُ بإکرامِ الضَّیفِ، و جَزِیلِ ثوابِهِ، و أن لایجوزَ لِمَثلِکَ أن یَرُدَّ مِثِلی خائباً مِنْ بابِهِ، و مَا أَرَدْتُ مِنْ ذلکَ الدُّرَیهِماتِ، و لاأنْفَقْتُ عَلَیهِ أکثر مِن ثلاثَة لَیراتٍ، هو علیّ سهل یسیر، و قضاء حاجتی عندی عزیز کثیر، لأنّ ذاک النّحو مِنَ الباروط فی بلادنا قَلیلٌ، و خاطری صارَ به شَغِیلٌ، و لو ظَنَّ سیّدی أنّی فی ذلکَ الإدعاءِ کاذبٌ، فَوَ رَبِّ الشِّهاب الثاقِبِ، و خالِقِ البدایعِ و العجائِبِ، ما أنا فی ذلِکَ الإدعاءِ بِلاعبٍ، و أنْتَ أکْرَمُ مِن أنْ تُخَیِّبَ آمِلَکَ، وَ لَوْ کانِ مِن خَاصَّةِ مالِکَ وَ السَّلامُ عَلیکُمْ وَرَحْمَةُ اللَّه وَ بَرَکاتُه.

واقعاً با کمال اشکال کمال معقولیت را کرده بود، و با کمال عذرخواهی سلام رسانده بود، و تفنگی از همان نمره تفنگ حقیر به عین، بلکه بهتر داده بود آورده بودند و قسم خورده بود آن تفنگ را با سایر تفنگها که از حاج گرفته بودم به قورخانه دولتی داده‌ام و استرداد ممکن نیست.

گل و گلاب‌

بیست روز تمام در شام بودیم حالا که روز بیست و سیم شهر صفر مطابق «یازدهم (1) ثور» است گل [و] گلاب تازه آمده است اقاقیا و شب بو و نارنج، تازه گل کرده است در و دیوار کوچه و بازار، کوی و برزن، همه مشحون به گلهای ملوّن، واقعاً کثرت روایح