سفر نامه میرزا داوود وزیر وظایف صفحه 194

ص: 207

در بالای تپه برپا کردند که دامن‌های آنها بر سبزه و آب گشوده می‌شد. اسطخرهای (1) آنها هم مملو از آب بود. خیلی خوش گذشت. گوشت برّه بسیار خوبی همراه بود. پلوی بره خوبی هم ساختند. آب خوش گوار بود. بحمداللَّه خیلی خوش گذشت.

در «تاریخ واقدی» مسطور است که:

«ارکه» و «سخنه» اول معموره و آبادی است که «خالد بن ولید» صلحاً آنجا را از مملکت «شام» مفتوح نمود. معلوم می‌شود همین «اراک» بوده است و چنین مستفاد می‌شود که قلعه بزرگ و معتبری بوده است و می‌نویسد: «ارکه» اول حد «شام» و گمرک خانه آنجا بوده است که «خالد بن ولید» از «عراق» که مامور به سرداری قشون اسلام «شام» شد در زمان «ابوبکر»، و «ابوعبیده» مامور متابعت او گردید. به «اراک» آمد و «ارکه» و «سخنه» را به صلح به تصرف درآورد و بعد از آن «تدمر» را نیز صلحاً مفتوح نمود.

اینک «سخنه» و «تدمر» دو قلعه بزرگ هستند. لیکن «ارکه» آبادی چندانی ندارد و جای مختصری است.

یک خبر ناگوار

ولی از آنجایی که نباید در این راه خوش بگذرد، شب ساعت چهار که خواستم بخوابم، از طرف چند نفر از مشایخ اعراب شیعی که از «موصل» آمده بودند و به «مکه» آمده با ما از «شام» همراه بودند و شش دستگاه ارّابه بارکش کرایه کرده بودند، کسی آمد که حضرات به شما کار دارند. خارج چادر فرشی انداخته، حضرات آمدند مذکور داشتند که ما خیال داشتیم ساعت چهار حرکت کنیم. عربی از اهل اینجا به ما خبر داد که دوازده «مردفه (2) سوار»، که بیست و چهار نفر باشند از اعراب در راه دیده است و احتمال می‌رود که به خیال ما آمده باشند. عسکر هم که امروز همراه شما نیست، تکلیف چیست؟

چون از «تدمر» عسکر همراه ما نیامد به جهت اینکه سر عسکر آنجا مذکور داشت که راه بحمداللَّه امن است و ما هم بیش از چهار نفر عسکر نداریم، دو نفر با مدیر رفته