سفرنامه حاج علیخان اعتماد السلطنه صفحه 35

ص: 46

می‌خوابید، و بعد از نماز صبح به شکار می‌رفت، و روز مولود که می‌شد، گاو و گوسفند و شترِ زیاد، با ساز و آواز به آن خیابان آورده، قربان می‌کردند و از گوشت‌های آنها انواع اطعمه طبخ، و به حضار قسمت می‌نمودند. و در شب مولود در قلعه، بعد از نماز خفتن، صوفیان سماع کرده، بعد هر یکی از صوفیان و غلامان، مشعل‌ها و چراغ‌ها دست گرفته، در جلوی این پادشاه، تهلیل گویان به «خانقاه» می‌آمدند.

بعد از نماز صبح، این پادشاه بزرگ، در یک تخت عالی نشسته، اعیان و اشراف را در حضور خود جلب می‌نمود، جا به جا خوان (1) ها را گسترده، حضار را به انواع اطعمه، اطعام می‌کردند. وعاظ وعظ می‌نمودند، قاری‌ها تلاوت قران می‌کردند. شعرا اشعار خودشان را در مجامع می‌سرودند، و این پادشاه نیز در نسبت مراتب، حضار را با «خلع (2)» و «انعامات (3)»، مسرور می‌فرمود.

این پادشاه در هیچ جنگی شکست نخورده، نصرت یافته است [وی] در روز هجدهم رمضان سال (630) وفات یافت، بنا به وصیت خود، [جنازه وی را] به «مکّه مکرّمه» می‌بردند، که وقوعاتی روی داد، نتوانستند ببرند. در جوار مشهد «جناب امیر» علیه السلام واقعه در «کوفه» دفن کردند. زوجه محترمه مشارٌالیه، که موسوم به «ربیعه خاتون» بود، در سال (640) وفات یافت، نعش مشارٌ الیها را در «شام»، در مدرسه بنا کرده خود او، که در صفح (4) «قاسیون» واقع است، دفن نمودند. (انتهی)

قوری درّه‌

منزل دهم «قوری درّه»، نام دیگر [آن] «کلک»، که هشت فرسخ است، و در کنار آب «زاب» واقع شده است، حدّ است ما بین خاک «بغداد» و «موصل»، ده بسیار کوچک است. شغل اهلش گذراندن مردم است همراه کَلَک از آب «زاب علیا»، و آب زاب، رودخانه عظیمی است، بی کَلَک نمی‌توان عبور کرد.

1- سفره‌ها
2- به کسر خاء و فتح لام جمع خلعت و به معنی جامه‌های دوخته شده‌ای است که از طرف پادشاه به افرادهدیه می‌شده است.
3- به کسر همزه به معنی بخشش‌ها
4- کنار