سفرنامه حاج علیخان اعتماد السلطنه صفحه 90

ص: 101

از «مزیرب» الی شام بیست [و] چهار فرسخ راه است، حجاج در سه منزل طی می‌نمایند و در این جا از پنج الی ده روز اوتراق می‌شود، که حجاج جمع شوند و اکمال نقصان لوازم سفر نمایند، زیرا اردوبازار معتبری برپا نموده، همه چیز را به قیمت «شام» بل از آن ارزان‌تر می‌فروشند.

قبر «شیخ سعد الاسمر تکروری» در «مزیرب» است، و «مزیرب» وقف خانقاه او است، اگرچه در غرب جنوبی «مزیرب» دهی است موسوم به «کتیبه»، هوادار و دارای آب خوب، چون از راه دور افتاده است، مجبوراً از «مزیرب» می‌روند.

از «مزیرب» الی «ازْرَعات» (1) دهی است چهار فرسخی، آب‌های آن از چاه و از آنجا «مَفرق»، چون جایی است بی‌آبادانی و دشت درّه‌وار، و ترس سیل دارد، و حجاج پیش نرفته در «ازرعات» منزل می‌کنند، از ازرعات دوازده فرسخ راه رفته (به عین زرقاء) می‌رسند.

عین زرقاء

«عین زرقاء» آب جاری دارد، جایی است با صفا، از «مزیرب» الی «عین زرقاء» بیست [و] چهار فرسخ و سه منزل [است]، قلعه و آبادی دارد، یک روز اوتراق [می‌کنند]، در یک منزلی شرق شمالی این منزل، قلعه «ازرق» است که آب خوب و نخیل دارد.

از ازرق به «عمری» که دو سنگ آب از «عمان» آمده، به سمت «غور» جاری می‌شود و در عرض راه «دوما» واقع است و از آنجا به «بلقا» که جائی است بی آب، «مشتا» و «بلاط» هم می‌گویند.

و از «بلقا» هم بعد از عبور هفت عقبه به «قطرانی» (2) (که سلطان سلیمان قانونی، سی هزار تومان حالیه «ایران» خرج کرده، آب انبارش را تعمیر نمود، و یک قلعه ساخت) (3) می‌رسند، گاهی می‌شود که آب این آب انبار کفایت نمی‌کند، حجاج یک فرسخ به غرب

1- در اطلق تاریخ اسلام «ازرع» نوشته شده است.
2- قطرانه.
3- پرانتز از مولف است