حج از دیدگاه قرآن و حدیث (تفسیر موضوعی المیزان) صفحه 13

اجابت عموم مردم، چه نزديكان و چه مردم دور از عشاير و قبايل روبرو خواهد شد.(1)

سابقه حـج در زمان موسي عليه‌السلام

و نيز قرآن دلالت مي‌كند بر اينكه اين شعار الهي تا زمان شعيب، بر استقرار و معـروفيتـش در بين مردم باقي بوده است.

براي اينكه در گفت و گوئي كه از موسي و شعيب حكايت مي‌كند، از قول شعيب مي‌فرمايد: «اِنّي اُريدُ اَنْ اُنْكِحَكَ اِحْدَي ابْنَتَيَّ هاتَيْنِ عَلي اَنْ تَأْجُرَني ثَمانِيَ حِجَجٍ

سابقه حج در زمان موسي عليه‌السلام (23)

فَاِنْ اَتْمَمْتَ عَشْرا فَمِنْ عِنْدِكَ،» (27 / قصص) كه منظورش از حج يك سال است، و اين نيست مگر به خاطر اينكه در آن تاريخ سالها به وسيله حج شمرده مي‌شده و با تكــــرر حــج، مكــرر مي‌شــده اســت.(2)

ايام جاهليت و ادامه مراسم حج

و همچنين در دعوت ابراهيم، ادله زيادي به چشم مي‌خورد كه دلالت مي‌كند بر اينكه خانـه كـعبه همواره معمور بـه عبادت و آيـتي در هدايـت بوده است.

در جاهليت عرب هم كعبه مورد احترام و تعظيم بوده و به عنوان اينكه حج جزء شرع ابراهيم است، به زيارت حج مي‌آمدند و تاريخ گوياي اين است كه اين معنا اختصاص به عرب جاهليت نداشته بلكه ساير مردم نيز كعبه را محترم مي‌دانستند و اين خود في‌نفسه هدايتي است براي اينكه باعث توجه مردم به خدا و ذكر اوست.(1)