بسوی خدا می رویم با حج صفحه 151

شده، ولی از آنجا که این شعارها و امتیازات به تدریج ضمیمه فکر شده، شخص در هر حال، در خواب و بیداری، در برهنگی و پوشش خود را با آن می نگرد و این عوارض جزء ذات شده است.

آن مرد سیاسی و اقتصادی و روحانی، در هر حال که هست و به هر جا که می رود، امتیازات و علاقه ها و بند و بیل ها و شعارهایی را که به خود بسته، با خود می برد.

آن کس که خود را در لباس و نشان سیاستمداری درآورده و خود را محور اجتماع می پندارد، آن افسری که در پاگون و نشان غرق شده، آن تاجری که تجارتخانه و بانک و اعتبارات و ثروت را با شخصیت خود حمل می کند، آن روحانی که با لباس گشاد حرکات آهسته، خود را مظهر کامل دین و نماینده تام الاختیار خدا و انبیا می داند! و ... چون لباس و کلاه، که نماینده شغل و امتیاز است، از او گرفته شد تا حدّی به ذات خود و حقوق خلق و خالق پی می برد و چشمش باز می شود ولی چون این عوارض به تدریج ضمیمه با روح گردیده، محتاج به تکان شدیدتر است تا این قالب ها خُرد شود و بینی تجبّر و تکبر ساییده گردد؛ قال السعی مذلّه للجبابره

عَن ابی بصیر قال سَمعتُ اباعبدالله 7 یقول: «ما مِن بُقعَهٍ أَحَبُّ الَی الله من السَّعْی لأنّه یُذَلُّ فیها کُلُّ جَبّار.»

در این حریم خانه خدا، محسوس است که تکبرها و غرورها می ریزد، کسانی که عمری به گوشه کفش و کجی و راستی کلاه خود توجه داشتند، در خیابان و بازار و در محل انظار چند قدمی ممکن نبود بدوند یا سبکبار بجهند، در ایجا سر از پا نمی شناسند. سروپای برهنه،