بسوی خدا می رویم با حج صفحه 160

سال خورده رفتار می کرد. پیامبر خدا 9 چند سالی از دوره طفولیت را در آغوش و روی دست و شانه عبدالمطلب به سر برد.

ابوطالب عموی بزرگوار و پدر امیر مؤمنان علی است که تا زنده بود از پیامبر دفاع کرد.

خدیجه، نامی است که هر مسلمانی بوی مادر مهربان را از آن استشمام می کند؛ مادری که همه چیز خود را در راه خدا داد تا طفل اسلام بنیه گرفت! این مادر، مادر دیگری از خود باقی گذارد که مادر همه امامان و سرآمد زنان جهان است. هر وقت نام خدیجه به گوش پیامبر می رسید، رنگش افروخته و اشک در چشمانش دور می زد؛ آٍ خدیجه! آن وقت که تنها بودم یارم بود. هر وقت اندوهناک می شدم تسلیتم می داد. هر وقت خسته می شدم تقویتم می کرد. اوّل راز نبوت را با او در میان نهادم. زنان مکه ترکش گفتند. مردم از وی رو گرداندند. مالش را داد، آه چه شب ها که با یگانه دختر عزیزش گرسنه خوابید و شیر در پستانش خشک بود، مکه چهره اش را بر او ترش کرد ولی او چون افق را روشن و نام خود را بلند و فرزندان مجاهد خود را در شرق و غرب سرافراز می نگریست، همیشه تبسّمی بر لب داشت و چهره اش باز بود! چرا این فرززندان خشک و خشن اثر قبر او را از میان بردند؟! از این قبر، نور ایمان و نسیم رحمت و مهر مادری به مسلمانان می رسد.

اگر میان مسلمانان، مردم عوامی هستند که از صاحبان قبور حاجت می طلبد و به قبور اولیا نیاز می برند، علت آن نقص در تربیت دینی و بی اطلاعی از تعالیم قرآن و اولیای اسلام است و بی اطلاعی