کتابخانه بالقرآن

حج و مهدویت صفحه 136

صفحه 136

امام صادق (ع) می‌فرماید:

هنگامی که به امام اجازه [ظهور] داده می‌شود، خدا را به نام عبرانی‌اش می‌خواند. آن‌گاه ٣١٣ نفر از یاران آن حضرت همچون پاره‌های ابر پاییزی جمع می‌شوند. آنان پرچمداران‌اند. بعضی از ایشان شبانه از بسترش ناپدید می‌شود و بامداد در مکه است و پاره‌ای از ایشان در روز دیده می‌شوند که در میان ابر می‌روند، درحالی‌که نام خودش و نام پدرش و مشخصاتش و نسبش شناخته شده است.(1)

چند نکته از این روایت اخیر استفاده می‌شود:

١. از واژه « یَسِیرُ فِی السَّحَابِ » برداشت می‌شود که شاید امام‌صادق (ع) براساس علم امامت که احاطه بر همه زمان‌ها دارد، اشاره به پروازهای هوایی در این زمان داشته باشد.

٢. واژه « قَزَعٌ کَقَزَعِ الخَرِیفِ » ، سرعت یاران امام مهدی (عج) را می‌رساند که با سرعت فوق‌العاده که در برخی از روایات تعبیر به طی‌الارض شده است، خویش را به حضرت می‌رسانند.

برخی از این روایت‌های بیان شده، مکه را و برخی دیگر کعبه و مقام و رکن را محل تجمع یاران دانسته‌اند که نشان از دقت نظر در تعیین محل ظهور دارند؛ زیرا برخی روایات، شهر محل ظهور را معین می‌کنند و آن را مکه می‌دانند. برخی دیگر به محل خاص آن شهر، یعنی کعبه

1- إِذَا أُذِنَ الْإِمَامُ دَعَا اللَهَ بِاسْمِهِ الْعِبْرَانِی فَأُتِیحَتْ لَهُ صَحَابَتُهُ الثَّلَاثُمِائَة وَ ثَلَاثَة عَشَرَ قَزَعٌ کَقَزَعِ الْخَرِیفِ فَهُمْ أَصْحَابُ الْأَلْوِیَة مِنْهُمْ مَنْ یُفْقَدُ مِنْ فِرَاشِهِ لَیْلاً فَیُصْبِحُ بِمَکَّة وَ مِنْهُمْ مَنْ یُرَی یَسِیرُ فِی السَّحَابِ نَهَاراً یُعْرَفُ بِاسْمِهِ وَ اسْمِ أَبِیهِ وَ حِلْیَتِهِ وَ نَسَبِه؛ غیبت، نعمانی، ص٣١٣.