سیری در اسرار عرفانی حج صفحه 117

به مراتب فتوح و فتح مطلق و لطیفه «اوادنی»، نائل شده باشد. زبان این بطن، آیات معراج است:

«فَکانَ قابَ قَوْسَیْنِ أَوْ أَدْنی* فَأَوْحی إِلی عَبْدِهِ ما أَوْحی* ما کَذَبَ الْفُؤادُ ما رَأی* أَ فَتُمارُونَهُ عَلی ما یَری* وَ لَقَدْ رَآهُ نَزْلَةً أُخْری* عِنْدَ سِدْرَةِ الْمُنْتَهی* عِنْدَها جَنَّةُ الْمَأْوی* إِذْ یَغْشَی السِّدْرَةَ ما یَغْشی* ما زاغَ الْبَصَرُ وَ ما طَغی» (1) 305

ب) لطایف سبعه‌

انسان کتاب جامع الهی و نسخه عالم کبیر است. جمیع تجلیات وجودی و تمام ظهورات عالم فرق و جمع در انسان به منصه ظهور رسیده و او «امّ الکتاب» نام دارد. روح انسان حاوی مراتب وجودی، سعه تکوینی و کتب الهی است. این مراتب روحانی را «لطایف سبعه» می‌گویند (2) 306 که عبارتند از:

لطیفه طبع: که به آن کتاب مستور و رقّ المنشور اطلاق می‌شود.

لطیفه نفس: که به آن نور و کتاب محو و اثبات یا لوح محو و اثبات اطلاق می‌شود.

لطیفه قلب: یا کتاب لوح محفوظ.

لطیفه روح: یا جبروت انسانی، قلم اعلی، عقل اول و ام الکتاب.

لطیفه سرّ: یا مقام لاهوت، حضرت واحدیّه انسانی و برزخیت کبری.

لطیفه خفی: یا حضرت احدیه انسانی یا مقام اوادنی.

لطیفه اخفائیّه: یا مقام غیب الغیوب یا مرتبه غیب خفیِّ انسانی.

أنَا الْقُرآن وَ السبعُ الْمَثانی‌و روح الروح لا روح الأوانی

فؤادی عند مشهودی مقیم‌لشاهده و عندکم لسانی

ج) اطوار سبعه‌

دل آدمی دارای اطوار مختلفی است و در هر طور عجایب بسیار و معانی بی شمار است.