گلچین شعر حج صفحه 189

چه محرابی است از دل باصفاترچه قندیلی است از جان روشناتر

خوش آن کو جامه از دیبای جان کردخوش آن مرغی، کزین شاخ آشیان کرد

خوش آن کس، کز سر صدق و نیازی‌کند در سجده گاه دل، نمازی

کسی بر مهتران، پروین، مهی داشت‌که دل چون کعبه، زالایش تُهی داشت

امام خمینی (قَدَّس اللَّه سرّه)

حضرت آیة اللَّه العظمی روح اللَّه الموسوی الخمینی، در شهرخمین در یک خانواده روحانی پا به عرصه وجود گذاشتند، هنوز 5 ماه از تولدشان نگذشته بود که پدر بزرگوارشان به دست عده‌ای از اشرار به شهادت رسید. امام در سن 15 سالگی مادرشان را هم از دست دادند و تحت سرپرستی برادرشان به تحصیل پرداختند هجده ساله بودند که تحصیلات مقدماتی را در خمین به اتمام رساندند و روانه حوزه علمیه اراک شدند. بعد از فوت مرحوم آیت اللَّه حائری، نام امام به عنوان استادی گرانقدر و مجتهدی صاحب نام در حوزه علمیه قم درخشیدن گرفت. در سال 1340 ه. ش. با تشکیل انجمنهای ایالتی و ولایتی و طرح لوایح ششگانه شاه، امام مخالفت قاطع خود را علیه رژیم آغاز کردند. با پیش آمدن واقعه خونین 15 خرداد، امام به دنبال نطق کوبنده‌ای که علیه شاه ایراد نمودند، دستگیر و به پادگان عشرت آباد تهران منتقل شدند. یک سال پس از آزادی، مجدداً در مخالفت با «کاپیتولاسیون» سخنرانی پرشوری ایراد کردند که منجر به تبعید ایشان در 13 آبان سال 1342 ه. ش. به ترکیه شد. مدتی بعد، امام از ترکیه به عراق منتقل شده و قریب 15 سال به حالت تبعید در نجف اشرف به سر بردند.

سرانجام پس از شهادت پسرشان- آیةاللَّه سید مصطفی خمینی- به دست عوامل رژیم و پس از فرار شاه، در 12 بهمن 1357 ه. ش. با ورودشان به خاک میهن به دوران شاهنشاهی خاتمه و نظام جمهوری اسلامی را برای مردم ایران به ارمغان آوردند.

آثار و تألیفات متعددی از آن بزرگوار بر جای مانده و از آن جمله است:

سرّالصلوة و ... همچنین از حضرت امام چندین غزل ناب عرفانی نیز بر جای مانده است. امام خمینی در سال 1320 ه. ق.- 1279 ه. ش.) چشم به جهان گشود و در 14 خرداد سال 1368 ه. ش. به ملکوت اعلی پیوست.

*** 39

بلبل باغ جنان را نبود راه به دوست‌نازم آن مطرب مجلس که بود قبله نما

صوفی و عارف ازاین بادیه دور افتادندجام می‌گیر و ز مطرب، که روی سوی صفا

دریای جمال

*** 43

سر زلفت به کناری زن و رخسارگشاتا جهان محو شود، خرقه کشد سوی فنا

بسر کوی تو ای قبله دل! راهی نیست‌ورنه هرگز نشوم راهی وادیّ «منا»

از صفای گل روی تو هرآنکس برخوردبرکند دل ز حریم و نکند رو به «صفا»

طاق ابروی تو محراب دل و جان من است‌من کجا و تو کجا؟ زاهد و محراب کجا؟

ملحد و عارف و درویش و خراباتی و مست‌همه در امر تو هستند و تو فرمانفرما

خرقه صوفی و جام می‌و شمشیر جهادقبله گاهی تو و این جمله همه قبله نما

رسم آیا به وصال تو که در جان منی؟هجر روی تو که در جان منی، نیست روا!

ما همه موج و تو دریای جمالی، ای دوست‌موخ دریاست، عجب آنکه نباشد دریا؟؟

*** 45

یابکش یا برهان زین قفس تنگ مرایا برون ساز زدل این هوس باطل ما

لایق طوف حریم تو نبودیم اگراز چه رو پس ز محبت بسرشتی گِل ما؟

*** 49

فارغ از ما و منست آنکه بکوی تو خزیدغافل از هر دو جهان کی بهوای من و ما است؟!