نهج البلاغه: ترجمه عبدالمحمد آیتی صفحه 107

نیک دریابد.

یا اگر به راه هدایتش خوانند بدان روی آورد. دست در دامن رهبری زند تا رهایی یابد.

امر خدا را پاس دارد، از گناهکاری بترسد. عملی عاری از شائبه ریا پیش فرستد و کاری نیکو کند و برای آخرت خود توشه فراهم آورد. از آنچه بر حذرش داشته اند بپرهیزد. هدفش حق باشد و به سوی آن رود و پاداش خویش گرد آورد. با هوا و هوس مبارزه کند و به آرزوهای خود دلبستگی نیابد. بر مرکب شکیبایی نشیند تا رهایی یابد. پرهیزگاری را ره توشه سفر مرگ خود سازد. در شاهراه روشن دین قدم نهد و از آن منحرف نگردد. فرصتها را مغتنم شمارد و بر مرگ پیشی جوید و کردار نیک خویش، زاد آخرت سازد.

کلام: 76

و من کلام له علیه السلام

إ نَّ بَنِی اءُمَیَّهَ لَیُفَوِّقُونَنِی تُراثَ مُحَمَّدٍ صَلّی اللّهُ عَلَیهِ وَ آلِه تَفْوِیقا وَ اللَّهِ لَئِنْ بَقِیتُ لَهُمْ لَاءَنْفُضَنَّهُمْ نَفْضَ اللَّحّامِ الْوِذامَ التَّرِبَهَ.

قال الشریف:

وَ یَرْوی الْتراب الوذمه وَ هُو عَلی الْقَلب. قالَ الشریف وَ قَوْله علیه السلام: لیفوقوننی اءی: یعطوننی مِن الْمال قَلیلا کفواق الناقَه، وَ هُوَ الحَلَبه الواحِده مِن لبَنها، وَالوذام جَمْع وَ ذَمه، وَ هِی الحِزَّهِ مِنْ الْکَرش اءو الکبد تقع فِی التُراب فَتنفض.

ترجمه: سخنی از آن حضرت (علیه السلام)

بنی امیه از میراث محمد (صلی الله علیه و آله) اندکی را به من می دهند، چونان اندک شیری که به بچه شتر دهند. به خدا سوگند، اگر زنده بمانم آنان را پراکنده سازم و به دور افکنم، آنسان، که قصاب پاره ای از جگر یا شکنبه خاک آلود را به دور می افکند.

شریف رضی گوید:

(لیفوّقوننی)، یعنی مال را اندک اندک به من می رسانند. و (فواق الناقه) یعنی آن را یکبار شیردادن. و