نهج البلاغه: ترجمه عبدالمحمد آیتی صفحه 108

(وذام) جمع (وذمه) است. و آن پاره جگر یا شکنبه ای است که بر روی خاک افتاده و قصاب آن را به دور می اندازد.

خطبه: 77

من کلمات کان ع یَدْعُو بها

اللَّهُمَّ اغْفِرْ لِی ما اءَنْتَ اءَعْلَمُ بِهِ مِنِّی، فَإ نْ عُدْتُ فَعُدْ عَلَیَّ بِالْمَغْفِرَهِ، اللَّهُمَّ اغْفِرْ لِی ما وَاءَیْتُ مِنْ نَفْسِی وَ لَمْ تَجِدْ لَهُ وَفَاءً عِنْدِی، اللَّهُمَّ اغْفِرْ لِی ما تَقَرَّبْتُ بِهِ إ لَیْکَ بِلِسانِی ثُمَّ خَالَفَهُ قَلْبِی، اللَّهُمَّ اغْفِرْ لِی رَمَزَاتِ الْاءَلْحَاظِ، وَ سَقَطاتِ الْاءَلْفَاظِ، وَ شَهَوَاتِ الْجَنَانِ، وَ هَفَواتِ اللِّسَانِ.

ترجمه: از سخنان آن حضرت (علیه السلام) در دعا

ای خداوند، بیامرز آن گناهان مرا، که تو از من داناتر به آنها هستی. اگر بار دیگر مرتکب شدم تو نیز بار دیگر از من درگذر. ای خداوند، اگر با خود وعده کرده ام که در طاعت تو قصور نکنم و به وعده خویش وفا ننموده ام، مرا ببخش. بارخدایا، اگر به زبان به تو تقرب جسته ام و به دل خلاف آن کرده ام، بر من مگیر. ای خدا، بیامرز برای من هر اشارت کنایه آمیز را که به گوشه چشم کرده ام و هر سخن نابجا را که از دهانم جسته است و نیز خواهشهای دل و لغزشهای زبانم را.

کلام: 78

و من کلام له علیه السلام

قالَهُ لِبَعْضِ اءَصْحابه لِما عِزْمِ عَلَی الْمَسیر إ لی الخَوارج، وَ قَدْ قالَ له: یااءمیرالمؤ منین إ ن سَرت فِی هَذا الْوَقت، خَشیت اءَن لا تَظْفر بِمُرادک، مِنْ طریق عِلم النُجوم. فَقَالَ ع:

اءَتَزْعُمُ اءَنَّکَ تَهْدِی إ لَی السَّاعَهِ الَّتِی مَنْ سَارَ فِیها صُرِفَ عَنْهُ السُّوءُ؟ وَ تُخَوِّفُ السَّاعَهِ الَّتِی مَنْ سَارَ فِیهَا حَاقَ بِهِ الضُّرُّ؟ فَمَنْ صَدَّقَکَ بِهَذَا فَقَدْ کَذَّبَ الْقُرْآنَ، وَ اسْتَغْنَی عَنِ الاِسْتِعَانَهِ بِاللَّهِ فِی نَیْلِ الْمَحْبُوبِ وَ دَفْعِ الْمَکْرُوهِ، وَ تَبْتَغِی فِی