نهج البلاغه: ترجمه عبدالمحمد آیتی صفحه 129

مُتَفَاضِلاَتٌ وَ مَنَازِلُ مُتَفَاوِتَاتٌ لاَ یَنْقَطِعُ نَعِیمُهَا وَ لاَ یَظْعَنُ مُقِیمُهَا وَ لاَ یَهْرَمُ خَالِدُهَا وَ لاَ یَبْاءَسُ سَاکِنُهَا

ترجمه: خطبه ای از آن حضرت (علیه السلام)

شهادت می دهم که هیچ خدایی جز الله نیست و یکتاست و شریکی ندارد. اول است و هیچ چیز پیش از او نبوده است و آخر است بی آنکه او را پایانی باشد. اوهام، هیچیک از صفات او را درنیابند و دلها توصیف چگونگی او نتوانند. نه تجزیه پذیر است و نه تبعیض را در او راه است. دیدگان و دلها بر او احاطه نیابند.

و هم از این خطبه:

ای بندگان خدا، از عبرتهای سودمند پند گیرید و از نشانه های روشن و آشکار عبرت پذیرید. از آنچه شما را، با آن هشدارهای بلیغ منع کرده اند، خود را نگه دارید.

و از تذکّرها و موعظه ها بهره مند شوید. گویی، چنگالهای مرگ در شما آویخته است و رشته های آرزوهایتان گسیخته است، سختیهایتان در میان گرفته و به آبشخوری، که پایان کار شماست، روانه داشته است. و هرکس را با او کسی است که می راندش و گواه اوست، می راندش به سوی محشر و شهادت می دهد به اعمال او.

و هم از این خطبه (در وصف بهشت):

درجاتی است یکی برتر از دیگری و منازلی است متفاوت و متمایز، نعمتش بریده نشود و ساکنش را میل سفر به دیگر جای نباشد. جاویدانان بهشتی پیر نمی شوند و ساکنانش، گرفتار فقر و بدبختی نگردند.

خطبه: 85

و من خطبه له علیه السلام

قَدْ عَلِمَ السَّرَائِرَ وَ خَبَرَ الضَّمَائِرَ لَهُ الْإِحَاطَهُ بِکُلِّ شَیْءٍ وَ الْغَلَبَهُ لِکُلِّ شَیْءٍ وَ الْقُوَّهُ عَلَی کُلِّ شَیْءٍ عظه الناس فَلْیَعْمَلِ الْعَامِلُ مِنْکُمْ فِی اءَیَّامِ مَهَلِهِ قَبْلَ إِرْهَاقِ اءَجَلِهِ وَ فِی فَرَاغِهِ قَبْلَ اءَوَانِ