نهج البلاغه: ترجمه عبدالمحمد آیتی صفحه 138

می دهد، یا چشمه ای است زلال که صافش را به کام آنان می ریزد.

و هرگز تازیانه و شمشیرشان از سر این امت برداشته نشود. این پنداری دروغ است.

انگشتی عسل است که بر دهان آنها نهاده، اندکی کامشان را شیرین سازد و سپس همه اش را تف می کنند.

خطبه: 87

وَ مِنْ خُطْبَهٍ لَهُ عَلَیْهِ السَّلامُ

اءَمَّا بَعْدُ فَإ نَّ اللَّهَ لَمْ یَقْصِمْ جَبَّارِی دَهْرٍ قَطُّ إ لّا بَعْدَ تَمْهِیلٍ وَ رَخَاءٍ، وَ لَمْ یَجْبُرْ عَظْمَ اءَحَدٍ مِنَ الْاءُمَمِ إ لا بَعْدَ اءَزْلٍ وَ بَلاءٍ وَ فِی دُونِ مَا اسْتَقْبَلْتُمْ مِنْ عَتْبٍ وَ مَا اسْتَدْبَرْتُمْ مِنْ خَطْبٍ مُعْتَبَرٌ وَ ما کُلُّ ذِی قَلْبٍ بِلَبِیبٍ وَ لا کُلُّ ذِی سَمْعٍ بِسَمِیعٍ وَ لا کُلُّ ذِی نَاظِرٍ بِبَصِیرٍ.

فَیَا عَجَبا وَ ما لِیَ لا اءَعْجَبُ مِنْ خَطَإِ هَذِهِ الْفِرَقِ عَلَی اخْتِلاَفِ حُجَجِهَا فِی دِینِها لا یَقْتَصُّونَ اءَثَرَ نَبِیِّ وَ لا یَقْتَدُونَ بِعَمَلِ وَصِیِّ وَ لا یُؤْمِنُونَ بِغَیْبٍ وَ لا یَعِفُّونَ عَنْ عَیْبٍ یَعْمَلُونَ فِی الشُّبُهَاتِ وَ یَسِیرُونَ فِی الشَّهَوَاتِ الْمَعْرُوفُ فِیهِمْ ما عَرَفُوا، وَ الْمُنْکَرُ عِنْدَهُمْ مَا اءَنْکَرُوا مَفْزَعُهُمْ فِی الْمُعْضِلاَتِ إ لَی اءَنْفُسِهِمْ وَ تَعْوِیلُهُمْ فِی الْمُبَهَّماتِ عَلَی آرَائِهِمْ کَاءَنَّ کُلَّ امْرِئٍ مِنْهُمْ إ مامُ نَفْسِهِ قَدْ اءَخَذَ مِنْها فِیما یَرَی بِعُرًی ثِقاتٍ وَ اءَسْبابٍ مُحْکَمَاتٍ.

ترجمه: خطبه ای از آن حضرت (علیه السلام)

اما بعد. خداوند سبحان، جباران روزگار را در هم نشکست، مگر آنگاه که مهلتشان داد که روزگاری در آسایش و شادخواری بگذرانند. و استخوان شکسته هیچ ملتی را نبست مگر بعد از بلاها و سختیهایی که به آنها رسید. در آن دشواریها که به آنها روی نهاده اید و آن رنجها و بلاها که از آنها پشت گردانیده اید شما را پند و عبرت است. نه هر که