نهج البلاغه: ترجمه عبدالمحمد آیتی صفحه 173

الْعَمَلِ، وَ غَباوَهٍ مِنَ الْاءُمَمِ.

اعْمَلُوا رَحِمَکُمُ اللَّهُ عَلَی اءَعْلاَمٍ بَیِّنَهٍ، فَالطَّرِیقُ نَهْجٌ یَدْعُوا إ لی د ارِ السَّلا مِ، وَ اءَنْتُمْ فِی دارِ مُسْتَعْتَبٍ عَلی مَهَلٍ وَ فَراغٍ، وَ الصُّحُفُ مَنْشُورَهٌ، وَ الْاءَقْلاَمُ جَارِیَهٌ، وَ الْاءَبْدانُ صَحِیحَهٌ، وَ الْاءَلْسُنُ مُطْلَقَهٌ، وَ التَّوْبَهُ مَسْمُوعَهٌ، وَ الْاءَعْمالُ مَقْبُولَهٌ.

ترجمه: خطبه ای از آن حضرت (علیه السلام)

بزرگ است خداوندی که همتهای والا حقیقت ذاتش را درک نکند و به حدس زیرکان درنیابد. اوّلی که او را پایان نیست که بدان منتهی شود و آخری نیست تا زمانش منقضی گردد.

هم از این خطبه (در وصف پیامبران):

خداوند پیامبران را در بهترین ودیعتگاهها به ودیعت نهاد و در شریف ترین قرارگاهها جای داد. آنان را از صلبهایی کریم به رحمهایی پاکیزه منتقل فرمود. هرگاه یکی از ایشان از جهان رخت بربست دیگری برای اقامه دین خدا جای او را گرفت. تا کرامت نبوت از سوی خداوند سبحان نصیب محمد (صلی اللّه علیه و آله) گردید. او را از نیکوترین خاندانها و عزیزترین دودمانها بیرون آورد، از شجره ای که پیامبرانش را از آن آشکار نموده بود و امینان وحی خود را از آن برگزیده بود. خاندان او، بهترین خاندانهاست و اهل بیتش، نیکوترین اهل بیتها. شجره او که بهترین شجره هاست در حرم روییده و در بستان مجد و شرف بالیده است. شاخه هایش بلند و ثمرتش دور از دسترس. اوست پیشوای پرهیزگاران و چشم بینای هدایت یافتگان. اوست چراغ پرفروغ و شهاب درخشان و آتش زنه فروزان. سیرتش میانه روی است، آیینش راهنماینده، کلامش جدا کننده حق از باطل و داوریش قرین عدالت.

او را در زمانی فرستاد که پیامبرانی نبودند و مردم در