نهج البلاغه: ترجمه عبدالمحمد آیتی صفحه 174

گرو خطاها و لغزشها بودند و امّتها در نادانی و بیخبری گرفتار.

خداوند بر شما رحمت آورد، نشانه های آشکار را، در عمل، پیشوای خود سازید. راه، گشاده و روشن است و شما را به سرای صلح و سلامت یعنی بهشت می خوانند. اکنون در سرایی هستید که در آن برای کسب رضای خداوندی آسودگی و فرصت دارید. نامه ها گشوده است و قلمها جاری است و تن ها درست و زبانها آزادند. توبه توبه کنندگان شنیده می شود و اعمال پرستندگان پذیرفته می آید.

خطبه: 94

و من خطبه له علیه السلام

بَعَثَهُ وَ النَّاسُ ضُلَّالٌ فِی حَیْرَهٍ، وَحَاطِبُونَ فِی فِتْنَهٍ، قَدِ اسْتَهْوَتْهُمُ الْاءَهْوَاءُ، وَ اسْتَزَلَّتْهُمُ الْکِبْرِیاءُ، وَ اسْتَخَفَّتْهُمُ الْجَاهِلِیَّهُ الْجَهْلاَءُ، حَیاری فِی زَلْزَالٍ مِنَ الْاءَمْرِ، وَ بَلاَءٍ مِنَ الْجَهْلِ، فَبَالَغَ ص فِی النَّصِیحَهِ، وَ مَضَی عَلَی الطَّرِیقَهِ، وَ دَعا إ لَی الْحِکْمَهِ وَ الْمَوْعِظَهِ الْحَسَنَهِ.

ترجمه: از خطبه ای از آن حضرت (علیه السلام)

به رسالتش فرستاد. در حالی که مردم گمرهانی سرگشته بودند، و صواب از خطا نشناخته، راه فتنه می پیمودند. هوا و هوس آنان را به سوی خود خوانده بود، از راهشان برده بود و کبر و نخوت از طریق صوابشان منحرف ساخته. از وفور نادانی، سبکسر و خوار شده بودند و در عین سرگشتگی و تزلزل در کارها به بلای نادانی گرفتار. رسول الله (صلی اللّه علیه و آله) نصیحت و نیکخواهی را به حد اعلا رسانید و به راهشان آورد و به حکمت و موعظه نیکو به راه خدا فراخواند.

خطبه: 95

و من خطبه له علیه السلام

الْحَمْدُ لِلَّهِ الْاءَوَّلِ فَلاَ شَیْءَ قَبْلَهُ، وَالْآخِرِ فَلا شَیْءَ بَعْدَهُ، وَ الظَّاهِرِ فَلا شَیْءَ فَوْقَهُ، وَالْبَاطِنِ فَلا شَیْءَ دُونَهُ.

وَ مِنْهَا فِی ذِکْرِ الرَّسُولِ ص:

مُسْتَقَرُّهُ خَیْرُ مُسْتَقَرٍّ، وَ مَنْبِتُهُ اءَشْرَفُ مَنْبِتٍ، فِی مَعادِنِ الْکَرَامَهِ، وَ مَماهِدِ السَّلاَمَهِ، قَدْ صُرِفَتْ نَحْوَهُ