نهج البلاغه: ترجمه عبدالمحمد آیتی صفحه 181

ءَوَلَیْسَ لَکُمْ فِی آثارِ الْاءَوَّلِینَ مُزْدَجَرٌ؟ وَ فِی آبَائِکُمُ الْماضِینَ تَبْصِرَهٌ وَ مُعْتَبَرٌ إِنْ کُنْتُمْ تَعْقِلُونَ؟!

اءَوَلَمْ تَرَوْا إ لَی الْماضِینَ مِنْکُمْ لا یَرْجِعُونَ؟ وَ إ لَی اْخَلَفِ الْبَاقِینَ لا یَبْقَوْنَ؟ اءَوَلَسْتُمْ تَرَوْنَ اءَهْلَ الدُّنْیَا یُمْسُونَ وَ یُصْبِحُونَ عَلی اءَحْوَالٍ شَتَّی؟ فَمَیِّتٌ یُبْکی وَ آخَرُ یُعَزَّی، وَ صَرِیعٌ مُبْتَلی، وَ عَائِدٌ یَعُودُ، وَ آخَرُ بِنَفْسِهِ یَجُودُ، وَ طالِبٌ لِلدُّنْیا وَ الْمَوْتُ یَطْلُبُهُ، وَ غافِلٌ وَ لَیْسَ بِمَغْفُولٍ عَنْهُ، وَ عَلی اءَثَرِ الْماضِی مَا یَمْضِی الْبَاقِی.

اءَلا فَاذْکُرُوا هَادِمَ اللَّذّاتِ وَ مُنَغِّصَ الشَّهَواتِ وَ قاطِعَ الْاءُمْنِیاتِ، عِنْدَ اْلمُسَاوَرَهِ لِلْاءَعْمالِ الْقَبِیحَهِ، وَ اسْتَعِینُوا اللَّهَ عَلی اءَداءِ واجِبِ حَقِّهِ، وَ ما لا یُحْصَی مِنْ اءَعْدادِ نِعَمِهِ وَ إِحْسانِهِ.

ترجمه: خطبه ای از آن حضرت (علیه السلام)

حمد می گوییم او را، بر آنچه بوده است و از او یاری می جوییم در کار خود، برای آنچه خواهد بود. و از او می خواهیم که دین ما را به سلامت دارد، همانگونه که از او سلامت تنهایمان را می طلبیم.

ای بندگان خدا، شما را وصیت می کنم که این دنیا را ترک گویید، که دنیا شما را ترک خواهد گفت، هر چند، راضی به ترک او نباشید و جسمتان را کهنه می کند، هرچند، شما خواستار تازه بودن آن باشید. مثل شما و دنیا مثل مسافرانی است که به راهی می روند و تا به خود آیند، بینند که آن را پیموده اند. یا آهنگ رسیدن به نشانه و هدفی کنند و تا دیده بر می کنند، بینند که به آن رسیده اند. ای بسا رونده ای که می تازد و شتابان می تازد تا به پایان راه رسد.

به چه امید می بندد، کسی که زندگیش به مثابه یک روز است و از آن در نمی گذرد.