نهج البلاغه: ترجمه عبدالمحمد آیتی صفحه 189

مِسْیاح، وَ هُوَ الَّذِی یَسیِحُ بَیْنَ الناسَ بِالْفسادِ وَ النَّمائِمِ، وَ الْمَذایِیعُ جَمْعُ مِذْیاعٍ، وَ هُو الذی إ ذا سَمِعَ لِغَیرِه بِفاحِشَه اءَذاعَها وَ نوَهَّ بِها، وَ الْبُذُرُجَمْعَ بَذُورٍ، وَ هُو الَّذِی یَکْثَرَ سَفَهُهُ وَ یَلْغُو مَنْطِقُهُ.

ترجمه: خطبه ای از آن حضرت (علیه السلام)

به این دنیا به همان چشم بنگرید که زاهدان و روی برتافتگان از آن، در آن می نگرند. زیرا، به خدا سوگند، پس از اندک زمانی، کسانی را که در آن جا خوش کرده اند، بیرون می راند و صاحبان نعمت و امنیت را به رنج و درد گرفتار می سازد.

هر چه از آن پشت کرده و رفته است، باز نمی گردد و کس نمی داند که آنچه در راه آمدن است چیست، تا چشم به راه آمدنش باشد. شادیش به اندوه آمیخته است و دلیری و چالاکی مردانش به ضعف و سستی می گراید. نفریبد شما را آنهمه چیزهایی که به اعجابتان وامی دارد، زیرا، زمان همراهی آنها با شما اندک است.

رحمت خداوند بر کسی که بیندیشد و عبرت گیرد و چون عبرت گرفت، دیده دلش گشوده شود. گویی، هر چه در دنیا موجود است، پس از اندک زمانی از میان خواهد رفت و، هر چه از آخرت است، هرگز زوال نیابد. هر چه به شمار در آید، پایان یافتنی است و هر چه انتظارش را برند، آمدنی است (و هر چه آمدنی است زودا که از راه برسد.)

و هم از این خطبه:

دانا کسی است که پایگاه خود را بشناسند. نشان نادان بودن انسان همین بس، که پایگاه خود نشناسد. دشمنترین مردمان در نزد خدا، بنده ای است که خدا او را به خود واگذارد و او پای از