راه راست بیرون هشته، بی هیچ راهنمایی، راه می پیماید. اگر به مزرعه دنیایش فراخوانند به کار پردازد و اگر به مزرعه آخرتش فراخوانند، اظهار ملالت و کاهلی کند، چنانکه گویی، کار مزرعه دنیا بر او واجب است و کار آخرت، که هر بار به تاءخیرش می افکند، وظیفه او نیست.
و هم از این خطبه:
در آن زمان که در پیش است، رهایی نیابد، مگر آن مؤ منی که گمنام زیسته باشد و شرّ او به کس نرسد. اگر در جمعی حاضر آید، نشناسندش و اگر از آنجا برود به جستجویش برنخیزند. چنین کسان، چراغهای هدایت اند و برای کسانی که در تاریکی گرفتارند، نشانه های روشن. اینان سخن یکی به دیگری نبرند و عیوب نهان کسان آشکار نسازند. در آنها نشانی از سفاهت نیست. خداوند درهای رحمتش را به روی آنان گشاده است و سختی عقوبت و سخط خویش از آنان برمی دارد. ای مردم، بزودی زمانی بر شما خواهد آمد، که اسلام همانند ظرفی شود که وارونه اش کرده اند تا هر چه در آن بوده ریخته باشد. ای مردم، خدا شما را پناه داده، که بر شما ستم نشود، ولی پناه نداده که شما را نیازماید. خدای جلیل و بزرگ فرماید (هر آینه در این نشانه هاست و گرچه ما خود آزماینده بوده ایم.)
شریف رضی گوید:
اما گفته امام (ع): (کلّ مؤ من نومه) گمنامی را اراده کرده که شر و فسادی از او نزاید. (مساییح) جمع کلمه (مسیاح) است، یعنی کسی که سخن چینی کند و (مذاییع) جمع (مذیاع) است و آن کسی است که چون زشتی و ناشایست کسی در