نهج البلاغه: ترجمه عبدالمحمد آیتی صفحه 202

های رازناک و مکنون احاطه دارد.

هم از این خطبه (در وصف پیامبران ص):

او را از شجره نبوت برگزید و از آنجا که خاستگاه نور است. از خاندانی بلند پایه، از ناف بطحاء، از چراغهای ظلمت شکن و از چشمه های حکمت.

و هم از این خطبه:

طبیبی است که در میان بیماران می گردد، تا دردشان را درمان کند. داروها و مرهمهای خود را مهیا کرده است و ابزار جراحی خویش گداخته است. تا هر زمان که نیاز افتد آن را بر دلهای نابینا و گوشهای ناشنوا و زبانهای ناگویا برنهد. با داروهای خود در پی یافتن غفلت زدگان است یا سرگشتگان وادی ضلالت، مردمی که از انوار حکمت پرتوی نمی گیرند و از آتش زنه دانش شراره ای نمی ستانند. در این حال، همانند ستورانی هستند که جز چریدن هدفی نشناسند یا همچون صخره های سخت کوهستان، در قساوت به سر برند.

برای کسانی که دیده بصیرتشان گشوده است، حقایق و اسرار آشکار گشته و راه حق برای آنان، که ندانند به کجا می روند، پدیدار و روشن گردیده. قیامت، پرده از رخ برگرفته و نشانه های آن برای هوشیاران هویدا شده. چیست که شما را کالبدهای عاری از جان می بینم که درنمی یابید و جانهای بی کالبد که در می یابید ولی به کار نمی بندید.

مردمی به ظاهر اهل عبادت ولی، ناپرهیزگار. بازرگانی سود نابرده، بیدارانی خواب گرفته، به تن حاضر و به دل غایب. توان دیدنتان هست و چون کوران نمی بینید. توان شنیدنتان هست و چون کران نمی شنوید. توان سخن گفتنتان هست و چون لالان، هیچ، نمی گویید.

ضلالت را می نگرم که چون درختی استوار، قامت