نهج البلاغه: ترجمه عبدالمحمد آیتی صفحه 235

داده بودند از یاد بردید و از هر چه شما را بر حذر داشته بودند، خود را ایمن یافتید. پس، فکرتان سرگشته و کارتان پریشان گردید.

دوست دارم، که خدا میان من و شما جدایی افکند و مرا به کسانی ملحق سازد که از شما به من سزاوارترند. به خدا سوگند، که مردمی بودند با اندیشه هایی خجسته و نیکو و بردباری بسیار که سخن حق می گفتند و از ستمگری گریزان بودند. در راه راست پیش می رفتند و طریق روشن را بشتاب می سپردند. پس به جهان جاوید و نعمت گوارای خداوندی دست یافتند. آگاه باشید، به خدا سوگند، پسر قبیله ثقیف بر شما چیره خواهد شد. مردی متکبر است که دامنکشان می رود و از حق رویگردان است. همه داراییتان را چون حیوانی که سبزه را بچرد خواهد خورد و پیه تنتان را خواهد گداخت. بس کن ای ابووذحه.

شریف رضی گوید:

من می گویم: مراد از (وذحه) سرگین گردان است و این اشارت است به آمدن حجاج. حجاج را با وذحه حکایتی است که جای ذکر آن در اینجا نیست.

کلام: 116

و من کلام له علیه السلام

فَلا اءَمْوالَ بَذَلْتُمُوها لِلَّذِی رَزَقَها، وَ لا اءَنْفُسَ خاطَرْتُمْ بِها لِلَّذِی خَلَقَها، تَکْرُمُونَ بِاللَّهِ عَلَی عِبادِهِ، وَ لا تُکْرِمُونَ اللَّهَ فِی عِبَادِهِ، فاعْتَبِرُوا بِنُزُولِکُمْ مَنازِلَ مَنْ کانَ قَبْلَکُمْ، وَ انْقِطاعِکُمْ عَنْ اءَوْصَلِ إِخْوانِکُمْ.

ترجمه: سخنی از آن حضرت (علیه السلام)

از بذل مال، در راه کسی که خود آن را روزی شما کرده بود، بخل ورزیدید و از به خطر افکندن جان خویش، در راه کسی که آفریننده جانهاست، سر بر تافتید. نام خدا را وسیله قرار می دهید تا در میان بندگان خدا عزیز و مکرم شوید، ولی، خدا را در میان بندگانش