نهج البلاغه: ترجمه عبدالمحمد آیتی صفحه 237

قَدْ حُمَّ لِی لِقَاؤُهُ لَقَرَّبْتُ رِکابِی، ثُمَّ شَخَصْتُ عَنْکُمْ، فَلا اءَطْلُبُکُمْ ما اخْتَلَفَ جَنُوبٌ وَ شَمالٌ طَعّانِینَ عَیّابِینَ حَیّادِینَ رَوّاغِینَ.

إِنَّهُ لا غَناءَ فِی کَثْرَهِ عَدَدِکُمْ مَعَ قِلَّهِ اجْتِماعِ قُلُوبِکُمْ، لَقَدْ حَمَلْتُکُمْ عَلَی الطَّرِیقِ الْواضِحِ الَّتِی لا یَهْلِکُ عَلَیْها إ لاّ هالِکٌ، مَنِ اسْتَقامَ فَإِلَی الْجَنَّهِ، وَ مَنْ زَلَّ فَإِلَی النّارِ.

ترجمه: سخنی از آن حضرت (علیه السلام) در حالیکه مردم را گرد آورده بود …

سخنی از آن حضرت (علیه السلام) در حالیکه مردم را گرد آورده بود و به جهاد تحریض می کرد. و آنان، همچنان، مهر سکوت بر لب، پاسخی نمی دادند. به آنها فرمود:

آیا لال شده اید؟

قومی گفتند:

یا امیرالمؤ منین اگر شما به راه افتید ما هم با شما حرکت می کنیم.

علی (علیه السلام) در خطاب به آن جماعت چنین گفت:

چه می شود شما را که به حق راه نیافته اید و به راه راست عدالت هدایت نشده اید. آیا شایسته است که در چنین هنگامی من به نبرد با دشمن بیرون آیم؟ رسم این است، که یکی از سلحشوران و جنگجویانتان که من می پسندم رهسپار نبرد گردد.

شایسته نیست که من لشکر و شهر و بیت المال و گردآوری خراج و داوری مسلمانان و نظر در حقوق شاکیان و طلبکاران را واگذارم و با فوجی از لشکر بیرون آیم و در پی فوجی دیگر شتابم و از این سو به آن سو افتم، چونان تیری بی پیکان و بی سوفار در ترکشی خالی. من به منزله محور این آسیابم که در جای خود ثابت است و آسیاب به گرد آن می چرخد و، اگر از جای کنده شود، گردش چرخ زبرین آشفته شود و سنگ زیرین از جای بشود.

خدا داند که این راءی، راءیی بر خطاست.