نهج البلاغه: ترجمه عبدالمحمد آیتی صفحه 249

إِلَیْهِ فَائِدَهً وَزَادَهُ، فَاءَیْنَ یُتاهُ بِکُمْ، وَ مِنْ اءَیْنَ اءُتِیتُمْ؟ اسْتَعِدُّوا لِلْمَسِیرِ إ لی قَوْمٍ حَیاری عَنِ الْحَقِّ لا یُبْصِرُونَهُ، وَ مُوزَعِینَ بِالْجَوْرِ لا یَعْدِلُونَ بِهِ، جُفاهٍ عَنِ الْکِتابِ، نُکُبٍ عَنِ الطَّرِیقِ.

ما اءَنْتُمْ بِوَثِیقَهٍ یُعْلَقُ بِها، وَ لا زَوافِرِ عِزِّ یُعْتَصَمُ إِلَیْها، لَبِئْسَ حُشّاشُ نارِ الْحَرْبِ اءَنْتُمْ، اءُفِّ لَکُمْ لَقَدْ لَقِیتُ مِنْکُمْ بَرْحا! وَ یَوْما اءُنادِیکُمْ، وَ یَوْما اءُناجِیکُمْ، فَلا اءَحْرارُ صِدْقٍ عِنْدَ النِّداءِ وَ لا إِخْوَانُ ثِقَهٍ عِنْدَ النَّجاءِ.

ترجمه: سخنی از آن حضرت (علیه السلام) …

سخنی از آن حضرت (علیه السلام) درباره خوارج هنگامی که حکمیت مردان را منکر شدند. اینک اصحابش رانکوهش می کند.

ما مردان را حکم قرار ندادیم، بلکه قرآن را حکم قرار دادیم. و این قرآن خطی است نوشته شده، که در میان دو جلد جای دارد. به زبان سخن نمی گوید. نیازمند ترجمانی است و مردان ترجمانی کنند. هنگامی که آن قوم ما را دعوت کردند که قرآن را حکم قرار دهیم، از آنگونه مردم نبودیم که از کتاب خدا رویگردان شویم. که خدای تعالی گفته است (اگر در چیزی خصومت کردید آن را به خدا و پیامبرش بازگردانید.)(1) بازگردانیدن به خدا این است، که بر طبق کتاب او داوری کنیم و بازگردانیدن به رسول خدا این است، که سنّت او را بگیریم. پس، اگر از روی حقیقت به کتاب خدا داوری شود، ما از دیگر مردم بدان سزاوارتریم، و اگر به سنّت رسول خدا داوری شود، ما از ایشان اولاتریم. اما اینکه می گویند، که چرا در این داوری مدت معین کردی از اینرو چنین کردم تا در این مدت آنکه جاهل است حقیقت را دریابد و آنکه داناست در اعتقاد خود ثابت قدم شود و شاید خداوند،