نهج البلاغه: ترجمه عبدالمحمد آیتی صفحه 253

وَ کانَ الْجَوْرُ هَوَاهُما فَمَضَیا عَلَیْهِ وَ قَدْ سَبَقَ اسْتِثْناؤُنا عَلَیْهِما فِی الْحُکُومَهِ بِالْعَدْلِ وَ الصَّمْدِ لِلْحَقِّ سُوءَ رَاءْیِهِما، وَ جَوْرَ حُکْمِهِما.

ترجمه: سخنی از آن حضرت (علیه السلام) خطاب به خوارج

اگر گمان آن دارید که من خطا کرده ام و گمراه شده ام، پس به چه سبب همه امت محمد (صلی اللّه علیه و آله) را به گمراهی من، گمراه می شمرید و آنان را به خطایی که من کرده ام، بازخواست می نمایید و به گناهی که من مرتکب شده ام به کفر نسبت می دهید شمشیرهای خود را بر دوش نهاده، بر سر بیگناه و گناهکار فرود می آورید و گناهکار و بیگناه را با هم در می آمیزید. و خود می دانید، که رسول اللّه (صلی اللّه علیه و آله) کسی را که مرتکب زنای محصنه شده بود، سنگسار نمود. سپس، بر او نماز کرد و میراثش را به کسانش داد. قاتل را کشت و میراثش را به کسانش داد. دست دزد را برید و زناکار غیر محصن را تازیانه زد ولی، سهمی را که از غنایم نصیبشان می شد به آنان پرداخت و رخصت داد که با زنان مسلمان ازدواج کنند. رسول الله (صلی اللّه علیه و آله) آنان را به سبب گناهی که مرتکب شده بودند، مواخذه کرد و حدّ خدا را بر ایشان جاری ساخت ولی از سهمی، که اسلام برایشان معین کرده بود منعشان ننمود و نامشان از میان مسلمانان نزدود.

شما بدترین مردم هستید، از کسانی که شیطان به هر سو که خواهد آنان را می کشاند و گمراه و سرگردان می سازد. بزودی دو گروه به سبب من هلاک شوند.

یکی، دوستی که در دوستی من افراط کند و این دوستی او را