نهج البلاغه: ترجمه عبدالمحمد آیتی صفحه 268

منین مغیره را فرمود:

ای فرزند آن ملعون ابتر و درخت بی ریشه و شاخ، تو مرا بسنده ای به خدا سوگند، کسی که تو یاورش باشی، هرگز، روی پیروزی نخواهد دید و کسی که تو بر پایش داری، هرگز، بر پای نخواهد ماند. از نزد ما بیرون شو. خداوند خیر و صلاح را از تو دور گرداند. هر چه توانی بکوش، خدا بر تو رحمت نیاورد اگر بر من رحمت آوری.

کلام: 136

و من کلام له علیه السلام فی اءمر البیعه

لَمْ تَکُنْ بَیْعَتُکُمْ إِیّایَ فَلْتَهً، وَ لَیْسَ اءَمْرِی وَ اءَمْرُکُمْ واحِدا، إِنِّی اءُرِیدُکُمْ لِلَّهِ، وَ اءَنْتُمْ تُرِیدُونَنِی لِاءَنْفُسِکُمْ! اءَیُّهَا النَّاسُ اءَعِینُونِی عَلَی اءَنْفُسِکُمْ، وَ ایْمُ اللَّهِ لَاءُنْصِفَنَّ الْمَظْلُومَ مِنْ ظَالِمِهِ وَ لَاءَقُودَنَّ الظَّالِمَ بِخَزامَتِهِ حَتَّی اءُورِدَهُ مَنْهَلَ الْحَقِّ وَ إِنْ کانَ کَارِها.

ترجمه: سخنی از آن حضرت (علیه السلام) در مورد بیعت

بیعت شما با من کاری نبود که بتصادف یا بدون اندیشه صورت پذیرفته باشد.

و کار من با شما یکی نیست. من شما را برای کارهای خدایی می خواهم و شما مرا برای منافع خود می خواهید. ای مردم، مرا یاری کنید، هر چند، خلاف میلتان باشد، سوگند به خدا، حق ستمدیده را از ستمگر می ستانم و مهار در بینی ستمگر کرده، چون شتر می کشانم تا او را به آبشخور حق برم، اگر چه، رفتن به آنجا را ناخوش دارد.

کلام: 137

و من کلام له علیه السلام فی مَعْنی طَلْحَهَ وَ الزُبَیْرِ

وَ اللَّهِ ما اءَنْکَرُوا عَلَیَّ مُنْکَرا، وَ لا جَعَلُوا بَیْنِی وَ بَیْنَهُمْ نِصْفا، وَ إِنَّهُمْ لَیَطْلُبُونَ حَقّا هُمْ تَرَکُوهُ، وَ دَما هُمْ سَفَکُوهُ، فَإِنْ کُنْتُ شَرِیکَهُمْ فِیهِ فَإِنَّ لَهُمْ نَصِیبَهُمْ مِنْهُ، وَ إِنْ کانُوا وَلُوهُ دُونِی فَمَا الطَّلِبَهُ إِلا قِبَلَهُمْ، وَ إِنَّ اءَوَّلَ عَدْلِهِمْ لَلْحُکْمُ عَلَی اءَنْفُسِهِمْ وَ إِنَّ مَعِی لَبَصِیرَتِی، ما لَبَسْتُ وَ لا لُبِسَ عَلَیَّ.

وَ إِنَّها لَلْفِئَهُ الْباغِیَهُ فِیهَا الْحَمَأُ