نهج البلاغه: ترجمه عبدالمحمد آیتی صفحه 274

او سر زده است، جراءت او در عیبجویی و غیبت مردمان گناهی بزرگتر است.

ای بنده خدا، به عیبجویی گناهکار مشتاب، شاید خداوند او را آمرزیده باشد و از خردک گناهی هم که کرده ای، ایمن منشین، بسا که تو را بدان عذاب کنند. هر کس از شما که به عیب دیگری آگاه است، باید از عیبجویی باز ایستد. زیرا می داند که خود را نیز چنان عیبی هست.

باید به سبب عیبی که دیگران بدان مبتلا هستند و او از آن در امان مانده است، خدا را شکر گوید و این شکرگزاری او را از نکوهش دیگران به خود مشغول دارد.

کلام: 141

و من کلام له علیه السلام فی النهی عن سماع الغیبه و فی الفرق بین الحق والباطل

اءَیُّهَا النَّاسُ، مَنْ عَرَفَ مِنْ اءَخِیهِ وَثِیقَهَ دِینٍ، وَ سَدادَ طَرِیقٍ فَلا یَسْمَعَنَّ فِیهِ اءَقاوِیلَ الرِّجالِ، اءَما إِنَّهُ قَدْ یَرْمِی الرَّامِی وَ تُخْطِئُ السِّهَامُ، وَ یُحِیلُ الْکَلامُ، وَ باطِلُ ذَلکَ یَبُورُ، وَ اللَّهُ سَمِیعٌ وَ شَهِیدٌ.

اءَما إِنَّهُ لَیْسَ بَیْنَ الْحَقِّ وَ الْباطِلِ إِلاّ اءَرْبَعُ اءَصابِعَ.

فَسُئِلَ ع عَنْ مَعْنی قَوْلِهِ هَذا:

فَجَمَعَ اءَصابِعَهُ وَوَضَعَها بَیْنَ اءُذُنِهِ وَ عَیْنِهِ، ثُمَّ قَالَ:

الْباطِلُ اءَنْ تَقُولَ: سَمِعْتُ، وَ الْحَقُّ اءَنْ تَقُولَ: رَاءَیْتُ.

ترجمه: سخنی از آن حضرت (علیه السلام) در نهی از شنیدن غیبت و فرق میان حق وباطل

ای مردم، آنکه بداند که برادرش در دین ثابت قدم و استوار است و به راه راست می رود، نباید به بدگوییهای مردم در حق او گوش فرا دهد، که تیرانداز گاه تیرهایش به خطا رود. و حال آنکه، سخن بی اثر نماند ولی، باطل آن روی در تباهی دارد و خدا شنوا و گواه است.

بدانید، که میان حق و باطل تنها چهار انگشت فاصله است.

از او پرسیدند که این به چه معنی است؟

انگشتانش را کنار هم نهاد و میان گوش و