نهج البلاغه: ترجمه عبدالمحمد آیتی صفحه 279

وَ حَرَمَهُمْ، وَ اءَدْخَلَنا وَ اءَخْرَجَهُمْ، بِنا یُسْتَعْطَی الْهُدَی، وَ یُسْتَجْلَی الْعَمَی.

إِنَّ الْاءَئِمَّهَ مِنْ قُرَیْشٍ غُرِسُوا فِی هَذا الْبَطْنِ مِنْ هاشِمٍ، لا تَصْلُحُ عَلَی سِواهُمْ، وَ لا تَصْلُحُ الْوُلاهُ مِنْ غَیْرِهِمْ.

مِنْهَا:

آثَرُوا عاجِلاً، وَ اءَخَّرُوا آجِلاً، وَ تَرَکُوا صافِیا، وَ شَرِبُوا آجِنا، کَاءَنِّی اءَنْظُرُ إِلی فاسِقِهِمْ وَ قَدْ صَحِبَ الْمُنْکَرَ فَاءَلِفَهُ وَ بَسِئَ بِهِ وَ وَافَقَهُ، حَتّی شابَتْ عَلَیْهِ مَفارِقُهُ، وَ صُبِغَتْ بِهِ خَلائِقُهُ، ثُمَّ اءَقْبَلَ مُزْبِدا کَالتَّیّارِ لا یُبالِی ما غَرَّقَ، اءَوْ کَوَقْعِ النّارِ فِی الْهَشِیمِ لا یَحْفِلُ ما حَرَّقَ!

اءَیْنَ الْعُقُولُ الْمُسْتَصْبِحَهُ بِمَصابِیحِ الْهُدی، وَالْاءَبْصارُ اللاّمِحَهُ إِلَی مَنارِ التَّقْوی؟ اءَیْنَ الْقُلُوبُ الَّتِی وُهِبَتْ لِلَّهِ وَ عُوقِدَتْ عَلَی طاعَهِ اللَّهِ؟ ازْدَحَمُوا عَلَی الْحُطامِ، وَ تَشاحُّوا عَلَی الْحَرامِ، وَ رُفِعَ لَهُمْ عَلَمُ الْجَنَّهِ وَ النّارِ فَصَرَفُوا عَنِ الْجَنَّهِ وُجُوهَهُمْ، وَ اءَقْبَلُوا إِلَی النّارِ بِاءَعْمالِهِمْ، وَ دَعاهُمْ رَبُّهُمْ فَنَفَرُوا وَ وَلَّوْا، وَ دَعاهُمُ الشَّیْطانُ فَاسْتَجابُوا وَ اءَقْبَلُوا.

ترجمه: خطبه ای از آن حضرت (علیه السلام)

خداوند، رسولان خود را فرستاد و وحی خویش ویژه آنان ساخت. و آنها را بر آفریدگان خود حجت گردانید تا از آن پس، آفریدگان را حجتی نباشد و عذری نماند.

بندگان خود را به زبان راستگوی پیامبران به راه حق فراخواند.

بدانید، که خداوند از حال درون مردمان پرده برگرفت و آن را آشکار ساخت. نه آنکه، بر رازی، که در درون می پرورند و اسراری که در دل پنهان کرده اند، آگاه نبود، بلکه می خواست بیازمایدشان که کدامیک در عمل بهتر از دیگران است، تا پاداش نیک جزای نیکان شود و کیفر بد سزای بدکاران.

کجایند کسانی که پنداشتند که راسخان در علم آنهایند، نه ما اهل بیت بر ما دروغ می بندند و ستم روا می دارند. خداوند