نهج البلاغه: ترجمه عبدالمحمد آیتی صفحه 314

غُرْبَهٍ! وَ کَاءَنَّ الصَّیْحَهَ قَدْ اءَتَتْکُمْ وَ السَّاعَهَ قَدْ غَشِیَتْکُمْ وَ بَرَزْتُمْ لِفَصْلِ الْقَضَاءِ قَدْ زَاحَتْ عَنْکُمُ الْاءَبَاطِیلُ وَ اضْمَحَلَّتْ عَنْکُمُ الْعِلَلُ وَ اسْتَحَقَّتْ بِکُمُ الْحَقَائِقُ وَ صَدَرَتْ بِکُمُ الْاءُمُورُ مَصَادِرَهَا فَاتَّعِظُوا بِالْعِبَرِ وَ اعْتَبِرُوا بِالْغِیَرِ، وَ انْتَفِعُوا بِالنُّذُرِ.

ترجمه: خطبه ای از آن حضرت (علیه السلام) که در آن مردم را به پرهیزگاری می خواند

حمد خدایی را که حمد را کلید یاد خود و سبب افزونی فضل خود و دلیل شناخت نعمت ها و عظمت خود گردانید.

ای بندگان خدا، روزگار بر باقیماندگان چنان گذرد که بر گذشتگان گذشته است.

آنچه رفته، باز نگردد و آنچه بر جای مانده، جاودانه نخواهد ماند. کردارش در پایان، همان است که در آغاز بود. حوادثش، بر یکدیگر پیشی گرفته، در می رسند و نشانه های آن همراه یکدیگرند.

گویی که در قیامت حاضر آمده اید و همانند ساربانی، که کره شتر تند رفتارش را می راند، شما را می راند. هر کس که غافل از خود، خویشتن را به دیگری مشغول دارد، در تاریکیهای حیرت زده بماند و در ورطه های هلاکت افتد و شیطانهای درون او به طغیانش وادارند و کارهای ناپسندش را در چشمش بیارایند. پس، بهشت، پایان راه پیشی گیرندگان است و آتش، پایان راه تقصیر کنندگان.

بدانید، این بندگان خدا، که پرهیزگاری سرایی است چون دژی استوار و بزهکاری، سرایی است خوار مایه و نا استوار، که ساکنان خود را از بلا نگه نتواند داشت و هر که بدان پناه برد از آسیب در امان نخواهد بود.

بدانید، که تقوا نیش زهرآگین خطاها را از آدمی دور می کند و شما به نیروی یقین به آن هدف عالی توانید رسید.

ای بندگان خدا، خدا را در نظر آورید، درباره عزیزترین و محبوبترین کسان در