نهج البلاغه: ترجمه عبدالمحمد آیتی صفحه 328

مَصَارِعِ الْقُرُونِ قَبْلَکُمْ، قَدْ تَزَایَلَتْ اءَوْصَالُهُمْ وَ زَالَتْ اءَبْصَارُهُمْ وَ اءَسْمَاعُهُمْ وَ ذَهَبَ شَرَفُهُمْ وَ عِزُّهُمْ وَ انْقَطَعَ سُرُورُهُمْ وَ نَعِیمُهُمْ، فَبُدِّلُوا بِقُرْبِ الْاءَوْلاَدِ فَقْدَهَا وَ بِصُحْبَهِ الْاءَزْوَاجِ مُفَارَقَتَهَا، لاَ یَتَفَاخَرُونَ وَ لاَ یَتَنَاسَلُونَ وَ لاَ یَتَزَاوَرُونَ وَ لاَ یَتَجَاوَرُونَ، فَاحْذَرُوا عِبَادَ اللَّهِ حَذَرَ الْغَالِبِ لِنَفْسِهِ، الْمَانِعِ لِشَهْوَتِهِ، النَّاظِرِ بِعَقْلِهِ، فَإِنَّ الْاءَمْرَ وَاضِحٌ وَ الْعَلَمَ قَائِمٌ وَ الطَّرِیقَ جَدَدٌ وَ السَّبِیلَ قَصْدٌ.

ترجمه: خطبه ای از آن حضرت (علیه السلام)

او را به رسالت مبعوث داشت، با نور روشنایی بخش و برهان آشکار و راه هویدا و کتاب راهنماینده. خاندانش، بهترین خاندانهاست و درخت نسبش بهترین درختان، که شاخه هایش راست است و میوه هایش در دسترس. زادگاهش مکه است و هجرتش به مدینه طیبه. در مدینه نامش بلندی گرفت و آوازه اش بگسترد. او را با حجت و دلیلی کافی و اندرزهایی شفابخش و دعوتی پیش گیرنده از هلاکت مردم، بفرستاد. به وجود او، راههای ناشناخته را آشکار کرد. بدعتهایی را که در آنها راه یافته بود، فرو کوفت و احکامی را که خدا بر بندگانش مقرر داشته بود، بیان نمود. هرکس، جز اسلام، دینی طلبد شوربختیش محقّق و ریسمان سعادتش بریده و به سر درآمدنش سخت خواهد بود و بازگشتش به اندوهی است طولانی و عذابی سخت. توکل می کنم به خدا، توکل کردن کسی که به سوی او بازگشته است و راهی را می جوید که به بهشت منتهی می شود و به رضا و خشنودیش می رسد.

ای بندگان خدا، شما را به ترس از خدا و طاعت او سفارش می کنم. زیرا تقوا و طاعت، فردا سبب نجات است و نیز رهایی ابدی را در پی دارد. خداوند بیمناک ساخت و بغایت بیمناک