نهج البلاغه: ترجمه عبدالمحمد آیتی صفحه 330

صَلّی اللّهُ عَلَیهِ وَ آلِه نَوْطا فَإِنَّهَا کَانَتْ اءَثَرَهً شَحَّتْ عَلَیْهَا نُفُوسُ قَوْمٍ وَ سَخَتْ عَنْهَا نُفُوسُ آخَرِینَ وَ الْحَکَمُ اللَّهُ وَ الْمَعْوَدُ إِلَیْهِ الْقِیَامَهِ.

وَ دَعْ عَنْکَ نَهْبا صِیحَ فِی حَجَرَاتِهِ

وَ لَکِنْ حَدِیثا مَا حَدِیثُ الرَّوَاحِلَ

وَ هَلُمَّ الْخَطْبَ فِی ابْنِ اءَبِی سُفْیَانَ، فَلَقَدْ اءَضْحَکَنِی الدَّهْرُ بَعْدَ إِبْکَائِهِ وَ لاَ غَرْوَ وَ اللَّهِ فَیَا لَهُ خَطْبا یَسْتَفْرِغُ الْعَجَبَ وَ یُکْثِرُ الْاءَوَدَ، حَاوَلَ الْقَوْمُ إِطْفَاءَ نُورِ اللَّهِ مِنْ مِصْبَاحِهِ، وَ سَدَّ فَوَّارِهِ مِنْ یَنْبُوعِهِ، وَ جَدَحُوا بَیْنِی وَ بَیْنَهُمْ شِرْبا وَ بِیئا، فَإِنْ تَرْتَفِعْ عَنَّا وَ عَنْهُمْ مِحَنُ الْبَلْوَی اءَحْمِلْهُمْ مِنَ الْحَقِّ عَلَی مَحْضِهِ، وَ إِنْ تَکُنِ الْاءُخْرَی (فَلا تَذْهَبْ نَفْسُکَ عَلَیْهِمْ حَسَر اتٍ، إِنَّ اللّ هَ عَلِیمٌ بِم ا یَصْنَعُونَ).

ترجمه: سخنی از آن حضرت (علیه السلام)

به یکی از اصحابش که از او پرسید چگونه قومتان شما را از این مقام (یعنی خلافت) باز داشتند، در حالی که، از دیگران سزاوارتر بدان بودید؟ چنین پاسخ داد:

ای برادر اسدی (1) بر مرکبی سوار شده ای که تنگش سست است و لغزان و، زمام آن رها کرده ای که به هرجای که خواهد برود. ولی تو را حق خویشاوندی (2) و پرسیدن است. می خواهی از حقیقتی آگاه شوی، پس بدان، که آن زورگویی و خودکامگی که در امر خلافت با ما نمودند در حالی که ما به نسب برتر از آنها بودیم و با رسول الله (صلی الله علیه و آله) پیوند استوارتری داشتیم بدان سبب بود، که امر خلافت مقامی رغبت افزاست. گروهی سخت بدان آزمند شدند و گروهی سخاوت ورزیدند و از آن چشم پوشیدند. داوری با خداست و جای داوری، بازگشتنگاه قیامت است.

(و دع عنک نهبا صیح فی حجراته)(3)

آن غنیمتها را که گردش

1- 46.مردی از قبیله بنی اسد.
2- 47.زینب، بنت حجش، همسر رسول الله (صلی الله علیه و آله) از بنی اسد بود.
3- 48.مصراعی است از امرؤ القیس.