نهج البلاغه: ترجمه عبدالمحمد آیتی صفحه 374

است و کفّه ترازوی عملش به نیکی سنگین است. شهادت می دهم که محمد (صلی الله علیه و آله) بنده او و پیامبر اوست که از میان همه آفریدگانش برگزید و برای شرح حقایق دینش، اختیار کرد و به گرامیترین کراماتش مخصوص گردانید و برای رسانیدن پیامهای نیکو انتخاب نمود. به وجود او نشانه های هدایت آشکار شد و ظلمت کوری و گمراهی روشنی گرفت.

ای مردم، دنیا کسی را که آرزوی او را در دل پرورد و خواستار او باشد می فریبد و با کسی که برای به دست آوردن آن با دیگران رقابت و همچشمی کند بخل نمی ورزد.

و مغلوب می سازد کسی را که بر او چیره گردد. به خدا سوگند، قومی که در فراخی نعمت و کامیابی بوده اند و نعمتشان روی به زوال نهاده، زوال نعمت را سببی جز ارتکاب گناهان نبوده است، زیرا خدا بر بندگانش ستم روا ندارد. اگر مردم هنگامی که محنت و بلایی بر آنها فرود می آید و نعمتهایشان زوال می یابد، از روی صدق و صفای نیت و شیفتگی دل به درگاه خداوندی زاری کنند، خداوند نعمت رمیده را به آنان بازمی گرداند و کارهای تباهشان را به صلاح می آورد.

می ترسم از مهلت داده شدگانی باشید که غافلگیر می شوند. کارهایی صورت پذیرفت و شما به آنها مایل شدید که در آن هنگام نزد من ناستوده بودید. اگر راه و روشی که در روزگاران گذشته داشته اید به شما بازگردد، اهل سعادت خواهید بود. بر من جز کوشش نیست. اگر خواهم که بگویم می گویم. خدا آنچه را گذشته است ببخشاید.

کلام: 178

و من کلام له علیه السلام

وَ قَدْ سَاءَلَهُ ذِعْلِبُ الْیَمَانِیُّ فَقَالَ: هَلْ رَاءَیْتَرَبَّکَ یَا