نهج البلاغه: ترجمه عبدالمحمد آیتی صفحه 378

مِنْهُمْ وَ مُتَخَلِّ عَنْهُمْ، فَحَسْبُهُمْ بِخُرُوجِهِمْ مِنَ الْهُدَی، وَ ارْتِکَاسِهِمْ فِی الضَّلاَلِ وَ الْعَمَی وَ صَدِّهِمْ عَنِ الْحَقِّ وَ جِمَاحِهِمْ فِی التِّیهِ.

ترجمه: سخنی از آن حضرت (علیه السلام)

مردی از اصحاب خود را فرستاد تا بداند که آیاجماعتی از سپاهکوفه که می خواستند به خوارج بپیوندند ولی از آن حضرت بیم داشتند، اکنون چه می کنند. چون آن مرد نزد او بازگشت، پرسید:

آیا ایمن شده اند و مانده اند یا ترسیده اند و رفته اند؟

پاسخ داد:

یا امیرالمؤ منین رفته اند.

آنگاه، امام فرمود:

از رحمت خدا دور باشند، آنسان، که قوم ثمود دور گشتند. اگر سر نیزه ها به سوی ایشان گرفته شود و شمشیرها بر فرقشان فرود آید، از آنچه کرده اند پشیمان می شوند. امروز خواست شیطان جدا کردن و پراکندن ایشان بود و چنان کرده است.

فرداست که از ایشان بیزاری جوید و از آنان کناری گیرد. بس است ایشان را بیرون شدن از طریق هدایت و افتادن در ورطه ضلالت و کوری و اعراض از حق و سرکشی در وادی گمراهی.

خطبه: 181

و من خطبه له علیه السلام

و من خطبه له علیه السلام رُوِیَ عَنْ نَوْفٍ الْبَکالِیِّ قَالَ: خَطَبَنا بِهَذِهِ الْخُطْبَهِ اءَمِیرُ الْمُؤْمِنِینَ عَلِیُّ ع بِالْکُوفَهِ، وَ هُوَ قائِمٌ عَلَی حِجارَهٍ نَصَبَها لَهُ جَعْدَهُ بْنُ هُبَیْرَهَ الْمَخْزُومِیُّ، وَ عَلَیْهِ مِدْرَعَهٌ مِنْ صُوفٍ، وَ حَمائِلُ سَیْفِهِ لِیفٌ، وَ فِی رِجْلَیْهِ نَعْلانِ مِنْ لِیفٍ، وَ کَاءنَّ جَبِینَهُ ثَفِنَهُ بَعِیرٍ. فَقَالَ ع

الْحَمْدُ لِلَّهِ الَّذِی إِلَیْهِ مَصائِرُ الْخَلْقِ وَ عَواقِبُ الْاءَمْرِ، نَحْمَدُهُ عَلَی عَظِیمِ إِحْسانِهِ، وَ نَیِّرِ بُرْهانِهِ، وَ نَوامِی فَضْلِهِ وَ امْتِنانِهِ، حَمْدا یَکُونُ لِحَقِّهِ قَضَاءً، وَ لِشُکْرِهِ اءَدَاءً، وَ إِلی ثَوابِهِ مُقَرِّبا وَ لِحُسْنِ مَزِیدِهِ مُوجِبا، وَ نَسْتَعِینُ بِهِ اسْتِعانَهَ راجٍ لِفَضْلِهِ، مُؤَمِّلٍ لِنَفْعِهِ، واثِقٍ بِدَفْعِهِ،