نهج البلاغه: ترجمه عبدالمحمد آیتی صفحه 80

انْتَظَرْنا بِمالِهِ وُفُورَهُ.

ترجمه: سخنی از آن حضرت (علیه السلام)

هنگامی که مصقله ابن هبیره شیبانی، اسیران بنی ناجیه را ازعامل امیرالمؤ منین خرید و آزاد کرد و چون علی (علیه السلام) بهای آن مطالبه نمود، مصقله نزد معاویهگریخت و علی (علیه السلام) درباره آن فرمود:

خداوند مصقله را از خیر دور کناد. کردارش چون سروران آزاده بود و فرارش چون بردگان. ستاینده اش را، هنوز سخن آغاز نکرده، خاموش ساخت و هنوز زبان به وصف او نگشوده بود که سرزنش نمود. اگر مانده بود و نمی رفت آنچه را که برایش میسر بود از او می ستدم و برای باقی، تا مالی به دستش افتد، مهلت می دادم.

خطبه: 45

و من خطبه له علیه السلام

الْحَمْدُلِلَّهِ غَیْرَ مَقْنُوطٍ مِنْ رَحْمَتِهِ، وَ لا مَخْلُوٍّ مِنْ نِعْمَتِهِ، وَ لا مَاءیُوسٍ مِنْ مَغْفِرَتِهِ، وَ لا مُسْتَنْکَفٍ عَنْ عِبَادَتِهِ الَّذِی لا تَبْرَحُ مِنْهُ رَحْمَهٌ، وَ لا تُفْقَدُ لَهُ نِعْمَهٌ، وَ الدُّنْیَا دَارٌ مُنِیَ لَها الْفَناءُ، وَ لِاءَهْلِها مِنْهَا الْجَلاَءُ، وَ هِیَ حُلْوَهٌ خَضْرَهٌ، وَ قَدْ عَجِلَتْ لِلطَّالِبِ، وَ الْتَبَسَتْ بِقَلْبِ النَّاظِرِ، فَارْتَحِلُوا مِنْها بِاءَحْسَنِ ما بِحَضْرَتِکُمْ مِنَ الزَّادِ، وَ لا تَسْاءَلُوا فِیها فَوْقَ الْکَفَافِ، وَ لا تَطْلُبُوا مِنْهَا اءَکْثَرَ مِنَ الْبَلاَغِ.

ترجمه: خطبه ای از آن حضرت (علیه السلام)

خدا را سپاس، در حالی که نه از رحمت او نومیدم، نه از نعمتش بی بهره ام و نه از آمرزش او ماءیوسم و نه از پرستش او سر بر تافته ام. خداوندی، که رحمت او همواره برجاست و نعمتش را زوال نباشد و دنیا سرایی است، که ناپایداری مقدر اوست. مردمش از آنجا رخت برخواهند بست. هم شیرین و گواراست و هم سبز و خرّم. خواستاران خود را زود می یابد و می رباید. هرکه در او بنگرد، دلش را می فریبد. پس هر توشه نیکو، که میسّر