نهج البلاغه: ترجمه عبدالمحمد آیتی صفحه 82

ی کوفه، گویی می بینمت که چون چرم عکاظی، از هر طرف کشیده شوی.

و پامال حوادث گردی و به بلاها گرفتار آیی. نیک می دانم، که هر جبار ستمگر که قصد آزار تو کند، خداوندش به بلایی مبتلا سازد یا به دست قاتلی بکشدش.

خطبه: 48

و من خطبه له علیه السلام عِنْدَ الْمَسیر إ لی الشام

الْحَمْدُ لِلَّهِ کُلَّمَا وَقَبَ لَیْلٌ وَ غَسَقَ وَ الْحَمْدُ لِلَّهِ کُلَّمَا لاَحَ نَجْمٌ وَ خَفَقَ وَ الْحَمْدُ لِلَّهِ غَیْرَ مَفْقُودِ الْإِنْعَامِ وَ لاَ مُکَافَإِ الْإِفْضَالِ اءَمَّا بَعْدُ فَقَدْ بَعَثْتُ مُقَدِّمَتِی وَ اءَمَرْتُهُمْ بِلُزُومِ هَذَا الْمِلْطَاطِ حَتَّی یَأْتِیَهُمْ اءَمْرِی وَ قَدْ رَاءَیْتُ اءَنْ اءَقْطَعَ هَذِهِ النُّطْفَهَ إِلَی شِرْذِمَهٍ مِنْکُمْ مُوَطِّنِینَ اءَکْنَافَ دِجْلَهَ فَأُنْهِضَهُمْ مَعَکُمْ إِلَی عَدُوَّکُمْ وَ اءَجْعَلَهُمْ مِنْ اءَمْدَادِ الْقُوَّهِ لَکُمْ

اءَقُول:

یَعْنی علیه السلام بِالمَلْطاط هاهُنا السَمت الّذی اءَمْرهم بِلُزومه وَ هُوَ شاطی الفرات، وَ یُقال ذلِک اَیضا لِشاطی الْبَحر، وَ اءصلهُ ما اسْتَوی مِن الاءرْض، وَ یَعْنی بِالنطفه ماء الْفُرات، وَ هُوَ مِنْ غَریبُ الْعِبارت وَ عَجیبُها.

ترجمه: خطبه ای از آن حضرت (علیه السلام) هنگامی که عزم سفر شام داشت

حمد خدا را، هر بار که شب فرا رسد و سخت تاریک گردد و حمد خدا را، هر بار که ستاره ای بدرخشد و ناپدید شود و حمد خدایی را که انعامش پایان نپذیرد و کس سپاس فضل و کرمش نتواند.

اما بعد. من طلایه سپاه خود را فرستاده ام و گفته ام که از ساحل فرات دور نشوند، تا فرمان من برسد. چنان دیدم، که از این آب بگذرم و به نزد مردمی که در ساحل دجله وطن گزیده اند بروم و به جنگ برانگیزانمشان تا با شما به سوی دشمنانتان در حرکت آیند و آنان را از یاری کنندگان نیروی شما گردانم.

من می گویم:

(ملطاط) جایی از کناره فرات است که